Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2015
Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2015
Περίφημοι στρατοί και τάγματα του αρχαίου κόσμου στις περιοχές των Ελλήνων
Από την αρχαιότητα μέχρι και τον Μεσαίωνα, εμφανίστηκαν στρατοί τρομεροί που έμοιαζαν με την πειθαρχία και την ανωτερότητά τους ως μαζικές ειδικές δυνάμεις, την ίδια ώρα που μεμονωμένα σώματα μάχης κατάφεραν να ξεχωρίσουν και να γίνουν φόβητρο απαράμιλλο για κάθε εχθρό που είχε την τραγική ατυχία να τα αντιμετωπίσει στο πεδίο της σύγκρουσης.
Είτε μιλάμε για πόλεις-κράτη με σιδηρά στρατιωτική οργάνωση, όπως η περίφημη αρχαία Σπάρτη, είτε για επίλεκτα σώματα στρατών, το δόγμα ότι ο πόλεμος είναι μια τέχνη που κατακτιέται με την εκπαίδευση ποτέ δεν βρήκε καλύτερη ενσάρκωση στα πρώιμα αυτά χρόνια των ανθρώπινων συρράξεων.
Εδώ θα μιλήσουμε τόσο για περίφημα
στρατεύματα που ο κόσμος δεν είχε ξαναδεί και κανείς δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει, όσο και για μεμονωμένα εκλεκτά τάγματα που έκαναν πάντα τη μεγάλη διαφορά σε όρους φονικής αποτελεσματικότητας, όπως τις παρακάτω που δεν μπορείς να τις προσπεράσεις, καθώς έμειναν ορόσημα ανδρείας και θανάσιμης ικανότητας…
στρατεύματα που ο κόσμος δεν είχε ξαναδεί και κανείς δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει, όσο και για μεμονωμένα εκλεκτά τάγματα που έκαναν πάντα τη μεγάλη διαφορά σε όρους φονικής αποτελεσματικότητας, όπως τις παρακάτω που δεν μπορείς να τις προσπεράσεις, καθώς έμειναν ορόσημα ανδρείας και θανάσιμης ικανότητας…
Οι Μυρμιδόνες του Αχιλλέα
Η ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Φθίας (η σημερινή ανατολική Φθιώτιδα) φιλοξενούσε, σύμφωνα με τον Όμηρο, τον περίφημο πολεμικό λαό των Μυρμιδόνων και αποτελούσε πατρίδα του Αχιλλέα, γιου του Πηλέα και της Θέτιδας. Ο ημίθεος Αχιλλέας και οι Μυρμιδόνες του πήραν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο με 50 πλοία και διέπρεψαν με τα στρατιωτικά ανδραγαθήματά τους και τον απαράμιλλο ηρωισμό τους στη μάχη. Ένας στρατός που λειτούργησε άψογα ως επίλεκτο σώμα δηλαδή, καθώς οι Μυρμιδόνες του Αχιλλέα ήταν υπόδειγμα πολεμιστή στην αρχαία Ελλάδα αλλά και άνθρωποι υπερήφανοι που η λέξη «ήττα» δεν περιλαμβανόταν στο λεξιλόγιό τους.
Οι ηρωικοί τους άθλοι προκάλεσαν τον θαυμασμό θεών και ανθρώπων, στέλνοντας μυριάδες στον άλλο κόσμο: στα πρώτα χρόνια του Τρωικού Πολέμου, ο Αχιλλέας λεηλάτησε με τους Μυρμιδόνες του 11 πολιτείες γύρω από την Τροία και 12 σε γειτονικά νησιά, παραδίδοντας μάλιστα όλα τα λάφυρα στον αρχιστράτηγο Αγαμέμνονα. Αν πιστέψουμε το ομηρικό έπος, κανείς από τους Αχαιούς δεν προκάλεσε μεγαλύτερες απώλειες αλλά και τρόμο ανείπωτο στους Τρώες από τον Αχιλλέα και το επίλεκτο στράτευμά του…
Η Σπαρτιατική Φάλαγγα
Ήταν η πόλη του Λυκούργου, ειδικά μετά τους Μεσσηνιακούς Πολέμους, που καθόρισε τον τρόπο «επιστημονικής» διεξαγωγής του πολέμου, αναγορεύοντας τη μάχη σε υπέρτατη πολεμική τέχνη. Η Σπάρτη δημιούργησε τον πρώτο τακτικό στρατό του αρχαίου κόσμου, έναν στρατό επαγγελματικό μεν, αλλά χωρίς μισθό, στον οποίο ο πολίτης ήταν διά βίου (μέχρι το 65ο έτος της ηλικίας του) και για όλο το διάστημα της ημέρας οπλίτης. Η αξιοθαύμαστη δομή του σπαρτιατικού στρατού, ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ., είχε ως κύριο σώμα μάχης τη λακωνική φάλαγγα, ενώ ο βασικός πυρήνας του αποτελούνταν από άντρες που ήταν στενά δεμένοι μεταξύ τους με όρκο.
Οι οπλίτες της λακωνικής φάλαγγας φορούσαν ερυθρά χλαίνη -για να μην είναι άμεσα ορατό το αίμα τους κατά τον τραυματισμό-, κρατούσαν χάλκινη ασπίδα μεγάλου μεγέθους (με σήμα ένα τεράστιο κεφαλαίο «Λ») και πολεμούσαν με δόρυ 3-4 μέτρων. Για τις μάχες σώμα με σώμα (εκ του συστάδην) χρησιμοποιούσαν τα ειδικής κατασκευής λακωνικά ξίφη τους. Η μακρά πολεμική παράδοση των Λακεδαιμονίων δεν συγχωρούσε εκείνους που έδειχναν δειλία προ του εχθρού: ονομάζονταν χλευαστικά «τρέσαντες» (τρέμοντες) και τόσο οι ίδιοι οι «ριψασπίδες» όσο και οι οικογένειές τους δεν είχαν πλέον καμία υπόληψη στην πόλη.
Η πολεμική αρχή των Σπαρτιατών, το «νικάν ή απόλλυσθαι» (να νικούν ή να σκοτωθούν) είναι που έκανε τον στρατό τους πανίσχυρο, αφού στην αρχαία Σπάρτη δεν ήταν αξιοσημείωτο το να είναι αλλά το να μην είναι κανείς γενναίος. Βέβαια, παρά το αξιόμαχο του συνόλου του σπαρτιατικού στρατεύματος, υπήρχε ωστόσο ένα επίλεκτο τμήμα 300 ανδρών, οι περίφημοι «Ιππείς», το οποίο συγκροτούσαν οι καλύτεροι σπαρτιάτες «Όμοιοι» πολεμιστές, δηλαδή οι καλύτεροι των καλυτέρων! Αυτοί είχαν την τιμή να πολεμούν στην πρώτη γραμμή, δίπλα στον βασιλιά τους. Οι «Ιππείς» δεν είχαν καμιά διαφορά στον τρόπο μάχης από τον υπόλοιπο στρατό των Λακεδαιμονίων, καθώς σχημάτιζαν κι αυτοί φάλαγγες. Αν και ονομάζονταν «Ιππείς», ήταν στην πραγματικότητα πεζοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα δράσης των «Ιππέων» ήταν η μάχη των Θερμοπυλών, όπου ο Λεωνίδας ηγούνταν αυτού ακριβώς του τμήματος…
Ιερός Λόχος Θηβών
Ο Ιερός Λόχος των Θηβών ήταν μια από τις κορυφαίες πολεμικές μονάδες που έδρασαν ποτέ στην αρχαία Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 379 π.Χ. από τον Γοργίδα, σε μια εποχή που η Θήβα είχε αποτινάξει τον σπαρτιατικό ζυγό. Ο λόχος απαρτιζόταν από 300 άνδρες, από τους πλέον εξέχοντες νέους της πόλης στις αθλοπαιδιές και ειδικά στην πάλη. Είχαν όλοι τους αριστοκρατική καταγωγή και ήταν προσεκτικά διαλεγμένοι σε ζευγάρια επιστήθιων φίλων, για να κρατούν τις γραμμές του λόχου αδιάσπαστες. Η εντατική εκπαίδευση και οι συχνές μάχες τους, με δημόσια δαπάνη, έκαναν τον λόχο φόβητρο ξακουστό.
Οι μεγαλύτερες στιγμές του λόχου σημειώθηκαν υπό τις διαταγές του Πελοπίδα, καθώς παρέμεινε αήττητος για 35 ολόκληρα χρόνια σφοδρών συγκρούσεων, ενώ καταστράφηκε ολοκληρωτικά στη μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.) από το Μακεδονικό Ιππικό του Φιλίππου, το οποίο διοικούσε πλέον ο γιος του Μέγας Αλέξανδρος. Αν πιστέψουμε τον Πλούταρχο, ο Ιερός Λόχος των Θηβών ιδρύθηκε από τον Γοργίδα, αν και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης μαρτυρεί ωστόσο την ύπαρξη του Ιερού Λόχου ήδη από το 424 π.Χ., κατά τη μάχη του Δηλίου…
Το Αθηναϊκό Ναυτικό
Μέχρι το 490 π.Χ., η μετέπειτα θαλασσοκράτειρα Αθήνα διέθετε μεν στόλο, την ανταγωνίζονταν ωστόσο στη θάλασσα στα ίσα τόσο οι Μεγαρείς όσο και οι Κορίνθιοι. Τη χρησιμότητα ισχυρού στόλου την αντιλήφθηκε πρώτος ο Θεμιστοκλής, ο οποίος και έπεισε τους Αθηναίους να αναλάβουν τις σχετικές δαπάνες. Για την επάνδρωση των πλοίων πολλοί οπλίτες αναγκάστηκαν να μετατραπούν σε ναύτες, κατηγορώντας τον Θεμιστοκλή ότι μετέτρεψε τους αριστοκράτες από ευγενείς πολεμιστές σε κωπηλάτες.
Το 480 π.Χ. ωστόσο, κατά την εισβολή των Περσών, η Αθήνα μπορούσε να αντιπαρατάξει 200 ετοιμοπόλεμες τριήρεις και να νικήσει τους Πέρσες κατά κράτος στη θάλασσα. Μετά την ήττα των Περσών, η Αθήνα είχε ήδη μετατραπεί σε σημαντική ναυτική δύναμη, ενώ με τους φόρους επί των συμμάχων της κατάφερε να αυξήσει κι άλλο τον στόλο της σε 400 τριήρεις. Η αθηναϊκή θαλασσοκρατορία ήταν πλέον αδιαμφισβήτητη και το ναυτικό της ήταν το επίλεκτο σώμα του στρατιωτικού δυναμικού της! Από τότε ως και τον θάνατο του Αλέξανδρου (323 π.Χ.), η Αθήνα αποτελούσε τη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη της Ελλάδας…
Η Μακεδονική Φάλαγγα
Την ώρα που το ιππικό που συντρόφευε τον μέγα στρατηλάτη Αλέξανδρο ήταν το επίλεκτο σώμα του στρατού του, η τιμή οφείλει να πάει στον τρόπο παράταξης της μακεδονικής φάλαγγας, που μεταμορφώθηκε έτσι σε ένα από τα πλέον αξιόμαχα στρατεύματα του αρχαίου κόσμου! Ο χαρακτηριστικός τρόπος παράταξης μάχης, αρχικά των Μακεδόνων και στη συνέχεια όλων των κρατών των επιγόνων του Αλεξάνδρου, ήταν και ο πρώτος σχηματισμός βαρέως πεζικού στη Μακεδονία, παραμένοντας ο πιο αποτελεσματικός στρατιωτικά σχηματισμός της αρχαιότητας. Η μακεδονική φάλαγγα, στην πλήρη ανάπτυξή της, αποδίδεται στον Μέγα Αλέξανδρο, η μεταρρύθμιση πάντως της οπλιτικής φάλαγγας στην περίφημη μακεδονική συντελέστηκε από τον Φίλιππο Β’.
Η φάλαγγα αποτελούταν από ελεύθερους επαγγελματίες της Μακεδονίας, από μικροϊδιοκτήτες αγρότες και αστούς των πόλεων, ενώ η προέλευση κάθε τάξης στη φάλαγγα από συγκεκριμένη περιοχή συνέβαλε στο να σφυρηλατείται το ομαδικό πνεύμα και να εξασφαλίζεται έτσι η καλύτερη απόδοση του σώματος. Υπό τη διοίκηση λοιπόν του Φιλίππου Β’ και μετέπειτα του γιου του Αλεξάνδρου, η Μακεδονική Φάλαγγα έγινε πανίσχυρος σχηματισμός, με ακρογωνιαίο λίθο της πολεμικής της τακτικής την περίφημη σάρισα: η τρομερή εμπρόσθια δύναμη κρούσης της φάλαγγας, με τις σάρισες των τριών πρώτων σειρών να εκτείνονται τουλάχιστον πέντε μέτρα μπροστά από το μέτωπό της, της έδινε μια ακαταμάχητη ορμή που ήταν πρακτικά αδύνατο να σταματηθεί κατά μέτωπο. Το μακεδονικό υπερόπλο έδωσε στον Αλέξανδρο την υπεροχή στην εκστρατεία του στα πέρατα της οικουμένης…
Οι Αθάνατοι της Περσικής Αυτοκρατορίας
Περιγράφοντας τον πανίσχυρο στρατό των Περσών, ο ιστορικός Ηρόδοτος έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα σε ένα ελίτ τάγμα που ονόμασε «Αθάνατοι» και αποτελούταν από 10.000 στρατιώτες. Κι ενώ ο περσικός στρατός ήταν ένα συνονθύλευμα εθνών και φυλών, οι Αθάνατοι κατάγονταν όλοι από τις κεντρικές επαρχίες της χώρας. Ντυμένοι με πολύχρωμα ενδύματα, που έκρυβαν τη θωράκισή τους, οι Αθάνατοι ήταν εφοδιασμένοι με τόξα και ξίφη, ενώ τέτοια ήταν η φήμη και τα προνόμια που απολάμβαναν ώστε να εκστρατεύουν με ομάδα από μάγειρες και παλλακίδες. Χιλιάδες χρόνια αργότερα, ο σάχης του Ιράν, σε μια προσπάθεια να αναβιώσει το ένδοξο παρελθόν, ονόμασε τη δική του ελίτ στρατιωτική μονάδα «Javidan» («Αθάνατοι»)…
Η Ρωμαϊκή Πραιτοριανή Φρουρά
Την ώρα που η πανίσχυρη ρωμαϊκή λεγεώνα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επίλεκτο σώμα της εποχής, ακολουθώντας το παράδειγμα της σπαρτιατικής και μακεδονικής φάλαγγας, εδώ θα μιλήσουμε μόνο για την Πραιτοριανή Φρουρά, καθώς δεν είναι και πολύ συχνό το φαινόμενο ένα ελίτ τάγμα να γίνεται παντοδύναμο, να ξεκόβεται από τη στρατιωτική πεπατημένη και να αναλαμβάνει ρόλους πολύ μεγαλύτερους από αυτούς για τους οποίους φτιάχνεται. Ορόσημο στέκει εδώ η αυτοκρατορική φρουρά του Ρωμαίου ηγεμόνα, οι φοβεροί και τρομεροί Πραίτορες, οι οποίοι από την αρχή σχεδόν της ίδρυσής τους ως αυτοκρατορικοί σωματοφύλακες διαδραμάτισαν κεφαλαιώδη ρόλο στο εσωτερικό της κοινωνίας.
Η αυτοκρατορική φρουρά ήταν σχεδόν αδιαχώριστη από τον όλο κρατικό μηχανισμό και δεν ήταν σπάνιο να ανεβάζει και να κατεβάζει αυτοκράτορες (όπως τη δολοφονία του Καλιγούλα), για τέτοια δύναμη μιλάμε. Από την ίδρυσή της το 27 π.Χ. από τον Αύγουστο μέχρι και την οριστική της διάλυση το 312 μ.Χ. από τον Κωνσταντίνο, η Πραιτοριανή Φρουρά ήταν το επίλεκτο σώμα των ρωμαϊκών δυνάμεων. Το σώμα αποτελούταν από 9 κοόρτεις (αργότερα έγιναν 10) των 1.000 αντρών η καθεμία. Όλα τα μέλη του ήταν ιταλοί εθελοντές, η δε αμοιβή τους ήταν διπλάσια ή τριπλάσια από τις απολαβές ενός λεγεωνάριου. Ο Τιβέριος κράτησε το επίλεκτο σώμα συγκεντρωμένο στη Ρώμη χτίζοντας οχυρωμένους στρατώνες στα τείχη της πόλης και παρέχοντάς του ακόμα πιο αυξημένες αρμοδιότητες.
Μολονότι κάποιες από τις κοόρτεις μπορεί να στέλνονταν σε ξένες χώρες, τρεις ήταν πάντοτε εγκατεστημένες στη Ρώμη και μία από αυτές κατέλυε σε ειδικούς στρατώνες που επικοινωνούσαν απευθείας με το ανάκτορο του αυτοκράτορα. Εφόσον η Πραιτοριανή Φρουρά ήταν βασικά το μοναδικό μόνιμο στρατιωτικό σώμα στην Ιταλία, κατέληξε να αποτελεί ισχυρή πολιτική δύναμη όσον αφορά στην υποστήριξη ή την ανατροπή του αυτοκράτορα. Με τον καιρό, το μέγεθος και η σύσταση της Πραιτοριανής Φρουράς άλλαξαν και πλέον γίνονταν δεκτοί σε αυτή ακόμη και άντρες από τις επαρχίες, παραμένοντας πάντα το πλέον αξιόμαχο ρωμαϊκό σώμα…
Η Βυζαντινή Βαράγγια Φρουρά
Την ώρα που ο πανίσχυρος βυζαντινός στρατός χρησιμοποιούσε πολλές μισθοφορικές εθνοτικές ομάδες, με πολλές από αυτές να λειτουργούν ως ειδικά επίλεκτα σώματα, και μια σειρά ακόμα από τάγματα να μεταμορφώνονται σε ελίτ προσωπικές φρουρές του αυτοκράτορα και των συγκλητικών οίκων του Βυζαντίου (όπως οι εξκουβίτορες και οι βουκελάριοι), ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στους θρυλικούς Βάραγγους, απογόνους των πρώτων Βίκινγκς που κατοικούσαν σε οικισμούς της σημερινής Ουκρανίας, Ρωσίας και Λευκορωσίας και ο πρίγκιπας του Κιέβου, Βλαδίμηρος Α’, έστειλε ως δώρο στον βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β’ περί το 988 μ.Χ. Η αγριότητα και η απαράμιλλη ανδρεία τους στη μάχη οδήγησαν τους βάραγγους μισθοφόρους να ενταχθούν στις τάξεις των πλέον παντοδύναμων στρατών της Μεσογείου.
Στις αρχές του 11ου αιώνα, ο Βασίλειος Β’ σχημάτισε την επίλεκτη βασιλική του φρουρά αποκλειστικά από Βάραγγους, καθώς φοβόταν τις ίντριγκες και τις δολοπλοκίες της αυλής του. Για τους επόμενους δύο αιώνες, η Βαράγγια Φρουρά θα γινόταν ο φόβος και ο τρόμος της αυτοκρατορίας, επεμβαίνοντας σε διαμάχες και επιβάλλοντας τον νόμο. Το επίλεκτο σώμα των Βάραγγων ξεθώριασε με την παρακμή του Βυζαντίου, όμοια με τους Πραιτοριανούς της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αφού έδωσαν βέβαια ένα καλό μάθημα στους Σταυροφόρους που άλωσαν την Κωνσταντινούπολη το 1204…
Οι Κατάφρακτοι
Ο ελληνικός και αργότερα ρωμαϊκός όρος «κατάφρακτος» αναφερόταν στο πολύ καλά θωρακισμένο και πάνοπλο ιππικό που χρησιμοποιούσαν οι λαοί της Ανατολής, όπως οι Πέρσες, οι Πάρθοι, οι Σασανίδες κ.λπ. Η ολόσωμη θωράκιση τόσο του αλόγου όσο και του ιππέα έκαναν το ιδιαίτερο αυτό σώμα ιδιαίτερα αποτελεσματικό στο πεδίο της μάχης, τόσο μάλιστα που σύντομα Ρωμαίοι και Βυζαντινοί θα το υιοθετούσαν στις πολεμικές τους μηχανές.
Σασσανίδες: Κλιβανάριος δεξιά Κατάφρακτος
Από ανασκαφές στην Κεντρική Ασία, ξέρουμε σήμερα ότι οι παλιότερες εκδοχές των κατάφρακτων όργωναν τις στέπες της Ασίας ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., αν και με τη μορφή του πάνοπλου και θωρακισμένου μέχρι τα νύχια έφιππου πολεμιστή που τους ξέρουμε θα έπρεπε να περιμένουμε μερικούς ακόμα αιώνες για να εμφανιστούν. Ασσύριοι, Πέρσες και ιδιαίτερα οι Αχαιμενίδες χρησιμοποιούσαν για αιώνες το επίλεκτο σώμα, πριν οι επίγονοι του Αλεξάνδρου και ειδικά οι Σελευκίδες το εισάγουν στον στρατό τους.
Δεξιά κατάφρακτοι του στρατού των Σελευκιδών
Ο βασιλιάς των Σελευκιδών, Αντίοχος Γ’ ο Μέγας, θεωρείται ο πρώτος που οργάνωσε τάγματα στα πρότυπα του ανατολίτη κατάφρακτου και αυτά πήραν στα σίγουρα μέρος στις μάχες κατά των Πτολεμαίων και των Ρωμαίων περί τα 200-180 π.Χ. Κι έτσι πέρασαν αργότερα στο ρωμαϊκό στράτευμα, το οποίο επιζητούσε να εντάξει τα καλύτερα ξένα στοιχεία στην πολεμική του μηχανή, με τους πρώτους ρωμαίους κατάφρακτους να εμφανίζονται πλάι στις λεγεώνες κάπου δύο αιώνες αργότερα.
Κι έτσι οι Πέρσες, Σκύθες και Πάρθες κατάφρακτοι έφτασαν μέχρι και τη Ανατολική Ρωμαϊκή (βυζαντινή) αυτοκρατορία ακόμα, πριν μετατραπούν στον κλασικό ιππότη της μεσαιωνικής Ευρώπης.
Κατάφρακτοι του ρωμέϊκου «Βυζαντινού» στρατού
Από τους Βασιλικούς Κατάφρακτους των Περσών μέχρι και τους βυζαντινούς αντίστοιχούς τους, ο περίφημος ιππέας ήταν πάντα τρομερός και πειθαρχημένος πολεμιστής, αν και σαφώς λιγότερο ευέλικτος από τους άλλους ιππείς. Στο Βυζάντιο γνώρισαν ιδιαίτερη δόξα πλάι στον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά, καθώς πλέον ένα ακόμα πιο βαριά οπλισμένο σώμα κατάφρακτων είχε εμφανιστεί, οι διαβόητοι Κλιβανοφόροι!
Οι Ασασίνοι
Στον 12ο και 13ο αιώνα, μια αποσχισθείσα σέχτα Νιζαριτών Ισμαηλιτών βρήκε την πολιτική και στρατιωτική φωνή της στους Ασασίνους. Καθώς η Μέση Ανατολή συνταρασσόταν από τις Σταυροφορίες και τις εισβολές των Σελτζούκων πολεμάρχων, οι Ασασίνοι (το όνομα των οποίων φημολογείται ότι προέρχεται από την τάση του τάγματος να εντρυφάτε στο χασίς, αν πιστέψουμε τουλάχιστον τους Σταυροφόρους) ανέλαβαν το δύσκολο έργο να υπερασπιστούν τα εδάφη τους από τους χριστιανούς κατακτητές και τις τουρκικές δυναστείες, θεωρώντας τους σουνίτες χαλίφηδες ακόμα χειρότερους και από τους χριστιανούς εισβολείς.
Ο Χασάν-ι-Σαμπάχ, που ίδρυσε το τάγμα των Ασασίνων κάποια στιγμή του 11ου αιώνα στο μακρινό Ιράν, οδήγησε τους ακολούθους του στη σημερινή βορειοδυτική Συρία. Οι Ασασίνοι έφτιαξαν κάποια στιγμή και δικό τους βασίλειο πάνω στα βουνά. Το τάγμα ήταν πρακτικά ανίκητο, ενώ ο χειρισμός του γιαταγανιού έμεινε στην Ιστορία. Οι Ασασίνοι ήταν τόσο έμπειροι και επιδέξιοι στον ανταρτοπόλεμο και τις πολιτικές δολοφονίες των αντιπάλων τους, που η αγγλική λέξη για τον δολοφόνο «assassin» έλκει την καταγωγή της από το περίφημο τάγμα των Ασασίνων!
Το σιιτικό στρατιωτικό-θρησκευτικό τάγμα με τις τόσες πολιτικές δολοφονίες στη φαρέτρα του σκόρπισε τον τρόπο στη Μέση Ανατολή για τουλάχιστον ενάμιση αιώνα, μέχρι να το διαλύσουν οι μογγολικές ορδές στα ορμητήριά του στην Περσία και οι Μαμελούκοι στα εναπομείναντα κάστρα του στη Μέση Ανατολή (γύρω στο 1265 μ.Χ.)…
3 Μαρτίου 1918: Η Συνθήκη που πρόδωσε τους Έλληνες του Ανατολικού Πόντου
Γερμανικό άγημα υποδέχεται τη σοβιετική αποστολή (Κάμενεφ, Τρότσκι) στο σταθμό του Μπρεστ-Λιτόφσκ
Στις 3 Μαρτίου του 1918 υπεγράφη το τρίτο μέρος της Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ ανάμεσα στην μπολσεβικική Ρωσία και τις Κεντρικές Δυνάμεις, τη Γερμανία και τους συμμάχους της, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η νεοσύστατη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία παρέδιδε στα χέρια του αντιπάλου τεράστια εδάφη.
Οι πρώτες σελίδες της Συνθήκης στα γερμανικά, ουγγρικά, βουλγαρικά, οθωμανικά τουρκικά και ρωσικά
Οι περιοχές των πόλεων της Υπερκαυκασίας Καρς και Αρνταχάν, με πολυάριθμους χριστιανικούς πληθυσμούς (κυρίως Αρμενίους, Έλληνες και Ασσυρίους), μετά από σαράντα χρόνια παραμονής στα εδάφη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας παραδόθηκαν στους Τούρκους.
Από τον Απρίλιο του 1916, μέρος της Ρωσίας αποτελούσε και το βιλαέτι της Τραπεζούντας. Την εξουσία στην περιοχή ασκούσε ο μητροπολίτης Χρύσανθος. Ο επικεφαλής των τουρκικών δυνάμεων Τζεμάλ Αζμί, κατά την αποχώρησή του από την Τραπεζούντα θεώρησε σκόπιμο και δίκαιο να παραχωρήσει επίσημα την εξουσία στα χέρια του Έλληνα δεσπότη. Την ελληνική τοπική Αρχή την δέχτηκαν και οι Ρώσοι. Με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ η θρυλική Τραπεζούντα ξαναγύρισε στα χέρια των Τούρκων κατακτητών, όπως και όλος ο Ανατολικός Πόντος.
Η παραχώρηση των εδαφών στην Υπερκαυκασία και τον Πόντο έγινε στο πλαίσιο μιας ευρύτερης απόφασης.
Η απόφαση των Μπολσεβίκων
Με την επικράτηση των Μπολσεβίκων στην εξουσία στις 25 Οκτωβρίου (7 Νοεμβρίου) του 1917, η Ρωσία εξήλθε από την Αντάντ. Οι Γερμανοί, ενώ ηττήθηκαν από τις Δυνάμεις υπό την ηγεσία της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, έβλεπαν την αδυναμία σκληρής διαπραγμάτευσης εκ μέρους της νέας ρωσικής ηγεσίας.
Αντιπρόσωποι των Κεντρικών Δυνάμεων: ο Γερμανός στρατηγός Χόφμαν, ο υπ. Εξωτερικών της Αυστροουγγαρίας κόμης Τσέρνιν, ο εκπρόσωπος των Οθωμανών Μεχμέτ Ταλαάτ πασάς και ο Γερμανός υπ. Εξωτερικών φον Κούλμαν
Στην πρώτη φάση οι Σοβιετικοί πρότειναν στους Γερμανούς ανακωχή, η οποία και συνήφθη στις 15 Δεκεμβρίου του 1917. Το σύνθημα «Ειρήνη άνευ προσαρτήσεων, άνευ αποζημιώσεων», γινόταν πραγματικότητα μετά από τον νικηφόρο για τη Ρωσία πόλεμο. Κουρασμένος μετά από τέσσερα χρόνια, ο ρωσικός στρατός περίμενε τη διακοπή του πολέμου με οποιοδήποτε κόστος. Οι αντιπολεμικές δηλώσεις του Λένιν έσπασαν το φιλοπόλεμο ηθικό των στρατιωτών.
Ξεκίνησαν οι έφοδοι των Γερμανών σε όλο το μέτωπο. Η Ρωσία δεν μπορούσε να αντισταθεί επειδή στη χώρα επικρατούσε χάος. Μετά από δύο προσπάθειες να διαπραγματευτούν, οι εκπρόσωποι της σοβιετικής εξουσίας υπέγραψαν την παραχώρηση εδαφών άνευ όρων. Η Ρωσία παρέδιδε στις Κεντρικές Δυνάμεις την Πολωνία και τη Λιθουανία. Η Λετονία, η Εσθονία και η Φινλανδία εκκενώνονταν από τα ρωσικά στρατεύματα.
Η σοβιετική αντιπροσωπεία: α΄ σειρά Κάμενεφ, Γιόφε, Μπιτσένκο· β΄ σειρά Λίπσκι, Στούτσκα, Τρότσκι, Κάραχαν
Η τελευταία ελπίδα
Στις 3 Μαρτίου του 1918 ο ελληνισμός του Πόντου έχασε το τελευταίο του προπύργιο στην πάτρια γη. Μαζί με τα ρωσικά στρατεύματα, από τις πατρογονικές εστίες έφυγαν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες συμπληρώνοντας τον ήδη μεγάλο αριθμό προσφύγων στον Καύκασο και τα βόρεια παράλια της Μαύρης Θάλασσας.
Η προσπάθεια της ποντιακής ηγεσίας εκείνης της εποχής να φέρει πίσω τον ελληνικό πληθυσμό είχε πρόσκαιρη και μερική επιτυχία. Το 1919, μετά την προέλαση του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία, 100.000 Πόντιοι γύρισαν στα σπίτια τους. Ο πατριωτισμός τους όμως έστειλε πολλούς από αυτούς στο θάνατο από τα χέρια των κεμαλιστών.
Το 1923, μετά τη Συνθήκη της Λοζάνης, ο εναπομείνας ελληνικός πληθυσμός του Πόντου αναγκάστηκε για πολλοστή φορά να πάρει το δρόμο της προσφυγιάς και να εγκατασταθεί στην Ελλάδα.
πηγή
http://www.pontos-news.gr/
ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
(μετάφραση αποσπασμάτων του βιβλίου: “The Web of Debt” της Ellen Hodgson Brown, J.D.)
Ο πρόεδρος Andrew Jackson αποκάλεσε το τραπεζικό καρτέλ ως “ένα υδροκέφαλο τέρας που τρώει τη σάρκα του απλού ανθρώπου”. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης John Hylan, γράφοντας το 1920, το ονόμασε ένα “γιγάντιο χταπόδι” που “αρπάζει στα μακριά και ισχυρά πλοκάμια του, τους ανώτερους υπαλλήλους μας, τα νομοθετικά μας σώματα, τα σχολεία μας, τα δικαστήριά μας, τις εφημερίδες μας και κάθε υπηρεσία που δημιουργήθηκε για την προστασία του λαού.” Η αράχνη του χρέους έχει καταβροχθίσει αγροκτήματα, σπίτια και ολόκληρες χώρες που έχουν παγιδευτεί στον ιστό της. Σε ένα άρθρο με τίτλο “The Death of Banking” τον Φεβρουάριο του 2005, ο οικονομικός σχολιαστής Hans Schicht έγραψε:
Το γεγονός ότι ο τραπεζίτης έχει τη δυνατότητα να δώσει πίστωση με το ίδιο κεφάλαιο πολλές φορές, το γεγονός ότι τα τραπεζικά καρτέλ, οι κεντρικές τράπεζες, έχουν την άδεια να εκδίδουν φρέσκο χρήμα με αντάλλαγμα τίτλους δημοσίου, [τους έχει] εξασφαλίσει δωρεάν γεύμα για μια αιωνιότητα. . . . Μέσα από ένα δίκτυο ενός ανώνυμου οικονομικού πλέγματος, μόνο μια χούφτα παγκόσμιων βασιλιάδων τραπεζιτών κατέχει και ελέγχει τα πάντα. . . . Όλοι, άνθρωποι, επιχειρήσεις, δημόσιο και ξένες χώρες, όλoι έχουν γίνει αλυσοδεμένοι σκλάβοι στα σχοινιά της πίστωσης των τραπεζιτών.
O Schicht γράφει ότι στην καριέρα του είχε την ευκαιρία να
παρατηρήσει τους μάγους της οικονομίας εκ των έσω και από κοντινή απόσταση. Το παιχνίδι λέει, έχει γίνει τόσο συγκεντρωτικό και συμπυκνωμένο, που το
μεγαλύτερο μέρος των αμερικανικών τραπεζών και των επιχειρήσεων είναι πλέον υπό τον έλεγχο ενός μικρού εσωτερικού κύκλου ανδρών. Αποκαλεί το παιχνίδι “το πλέξιμο της αράχνης”.
Οι κανόνες του συμπεριλαμβάνουν:
* Απόκρυψη οποιασδήποτε συγκέντρωσης πλούτου.
* Άσκηση ελέγχου μέσω της “μόχλευσης” – συγχωνεύσεις, εξαγορές, αλυσιδωτές συμμετοχές, όπου μία εταιρεία κατέχει μετοχές άλλων εταιρειών, προσαρτημένους όρους στα δάνεια και ούτω καθεξής.
* Άσκηση αυστηρής προσωπικής διαχείρισης και ελέγχου, με ελάχιστο αριθμό εμπιστευόμενων και ελάχιστο αριθμό ανθρώπων που φαίνονται προς τα έξω, οι οποίοι έχουν μερική γνώση του παιχνιδιού.
Ο αποθανών Dr. Carroll Quigley ήταν συγγραφέας και καθηγητής της ιστορίας στο πανεπιστήμιο Georgetown, όπου υπήρξε μέντορας του πρόεδρου Bill Clinton. Ο Dr. Quigley έγραψε από προσωπική γνώση για μια κλίκα ‘εκλεκτών’ παγκόσμιων χρηματοδοτών που ήταν αποφασισμένοι να ελέγχουν τον κόσμο. Ο στόχος τους είπε, δεν ήταν “τίποτα λιγότερο από το να δημιουργήσουν ένα παγκόσμιο σύστημα οικονομικού ελέγχου σε χέρια ιδιωτών, το οποίο να είναι σε θέση να ελέγχει το πολιτικό σύστημα της κάθε χώρας και την οικονομία του κόσμου συνολικά”. Αυτό το σύστημα θα “ελέγχεται με ένα φεουδαρχικό τρόπο από τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου που θα ενεργούν σε συνεννόηση, με μυστικές συμφωνίες”. Αυτήν την κλίκα την αποκάλεσε απλά, “διεθνείς τραπεζίτες”. Το θέμα για αυτούς δεν ήταν η φυλή, η θρησκεία ή η εθνικότητα, αλλά το πάθος να ελέγχουν άλλους ανθρώπους. Το κλειδί της επιτυχίας τους ήταν ότι θα ελέγχουν και θα χειρίζονται το οικονομικό σύστημα ενός κράτους, ενώ θα αφήνουν να φαίνεται ότι το ελέγχει η κυβέρνηση.
Εκτός το ότι ελέγχουν την προσφορά του χρήματος, οι διεθνείς τραπεζίτες έχουν καταφέρει κάτι περισσότερο. Σήμερα πραγματικά δημιουργούν την προσφορά χρήματος, ενώ αφήνουν να εννοηθεί ότι τη δημιουργεί η κυβέρνηση. Αυτή η δόλια σκευωρία αποκαλύφθηκε από τον Sir Josiah Stamp, διευθυντή της Τράπεζας της Αγγλίας και δεύτερο πλουσιότερο άνθρωπο στη Βρετανία τη δεκαετία του 1920. Μιλώντας στο πανεπιστήμιο του Τέξας το 1927, έριξε την βόμβα:
Το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα κατασκευάζει χρήματα από το τίποτα. Η διαδικασία είναι ίσως το πιο εκπληκτικό κομμάτι ταχυδακτυλουργίας που έχει ποτέ εφευρεθεί. Το banking σχεδιάστηκε στην ανισότητα και γεννήθηκε στην αμαρτία. . . . Οι τραπεζίτες κατέχουν τη γη. Πάρτε την από αυτούς αλλά αφήστε τους τη δύναμη να δημιουργούν χρήματα και με μια κίνηση του μολυβιού, θα δημιουργήσουν αρκετά χρήματα για να την αγοράσουν πάλι πίσω. . . . Πάρτε αυτή τη μεγάλη δύναμη μακριά από αυτούς και όλα τα πλούτη όπως τα δικά μου θα εξαφανιστούν, γιατί τότε αυτός θα είναι ένας καλλίτερος και πιο ευτυχισμένος κόσμος να ζήσει κανείς. . . Αλλά, αν θέλετε να συνεχίσετε να είστε σκλάβοι των τραπεζιτών και να πληρώνετε το κόστος της δουλείας σας, τότε αφήστε τους τραπεζίτες να συνεχίσουν να δημιουργούν χρήματα και να ελέγχουν την πίστωση.
Ο καθηγητής Henry Liu C.K. είναι ένας οικονομολόγος ο οποίος αποφοίτησε από το Harvard και προέδρευσε σε ένα μεταπτυχιακό τμήμα στο UCLA πριν γίνει σύμβουλος επενδύσεων για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Αποκαλεί το ισχύον χρηματικό σύστημα, μια “απάνθρωπη φάρσα”. Όταν συνειδητοποιήσουμε αυτό το γεγονός λέει, όλη παγκόσμια οικονομική μας άποψη θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί, “όπως η φυσική υπoβλήθηκε σε αναθεώρηση όταν η κοσμοθεωρία του ανθρώπου άλλαξε με τη συνειδητοποίηση ότι η γη δεν είναι σταθερή ούτε είναι το κέντρο του σύμπαντος”. Η απάτη είναι ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει “πραγματικό” χρήμα στο σύστημα, μόνο χρέη. Εκτός από τα νομίσματα, τα οποία εκδίδονται από την κυβέρνηση και αποτελούν μόνο το ένα χιλιοστό του διαθέσιμου χρήματος, το σύνολο της προσφοράς των χρημάτων των ΗΠΑ τώρα αποτελείται από χρέη σε ιδιωτικές τράπεζες, για χρήματα που δημιούργησαν με λογιστικές εγγραφές στα βιβλία τους. Όλα γίνονται ταχυδακτυλουργικά και όπως με ένα τέχνασμα ενός μάγου, πρεπει να το δούμε πολλές φορές για να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει. Αλλά όταν το κάνουμε, αλλάζουν τα πάντα. Όλη η ιστορία πρέπει να ξαναγραφτεί.
Τα επόμενα κεφάλαια ανιχνεύουν τον ιστό του ψεύδους που μας βύθισε στο χρέος και παρουσιάζουν μια απλή λύση που θα μπορούσε να κάνει τη χώρα πάλι φερέγγυα. Δεν είναι μια νέα λύση αλλά χρονολογείται από το Σύνταγμα: η εξουσία δημιουργίας χρημάτων πρέπει να επιστραφεί στην κυβέρνηση και στο λαό που αυτή εκπροσωπεί. Το δημόσιο χρέος θα μπορούσε να καταβληθεί, οι φόροι εισοδήματος θα μπορούσαν να εξαλειφθούν και τα κοινωνικά προγράμματα θα μπορούσαν να επεκταθούν. Και όλο αυτό θα μπορούσε να γίνει χωρίς την επιβολή μέτρων λιτότητας στους ανθρώπους ή πυροδοτώντας ανεξέλεγκτο πληθωρισμό. Όσο ουτοπικό και αν ακούγεται αυτό, αντιπροσωπεύει το σκεπτικό των φωτεινώτερων και καλλίτερων της Αμερικής, παλιών και σύγχρονων, όπως του Abraham Lincoln, του Thomas Jefferson και του Benjamin Franklin. Άλλα σημαντικά γεγονότα που διερευνούνται σε αυτό το βιβλίο είναι:
* Η “Ομοσπονδιακή” Τράπεζα δεν είναι πραγματικά ομοσπονδιακή. Είναι μια ιδιωτική εταιρεία που ανήκει σε μια κοινοπραξία πολύ μεγάλων πολυεθνικών τραπεζών.(Κεφάλαιο 13)
* Εκτός από τα νομίσματα, η κυβέρνηση δεν δημιουργεί χρήματα. Τα χαρτονομίσματα του δολλαρίου – dollar bills (τραπεζογραμμάτια του ομοσπονδιακού αποθεματικού – Federal Reserve Notes) δημιουργούνται από την ιδιόκτητη Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων (Federal Reserve), η οποία τα δανείζει στις τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους τα δανείζουν στις κυβερνήσεις, στους ιδιώτες και στις επιχειρήσεις. (Κεφάλαιο 2)
* Τα χειροπιαστά νομίσματα (κέρματα και χαρτονομίσματα δολλαρίων) αποτελούν λιγότερο από το 3 τοις εκατό της προσφοράς του χρήματος στις ΗΠΑ. Το άλλο 97 τοις εκατό υπάρχει μόνο στη μορφή καταχώρησης δεδομένων στις οθόνες των υπολογιστών και όλα αυτά τα χρήματα δημιουργήθηκαν από τις τράπεζες με τη μορφή δανείων. (Κεφάλαια 2 και 17)
*Τα χρήματα που δανείζουν οι τράπεζες δεν ανακυκλώνονται από προ-υπάρχουσες καταθέσεις. Είναι νέο χρήμα το οποίο δεν υπήρχε μέχρι τη στιγμή που δημιουργήθηκε το δάνειο. (Κεφάλαια 17 και 18)
*Το τριάντα τοις εκατό των χρημάτων που δημιουργούνται από τις τράπεζες με τις λογιστικές εγγραφές, επενδύεται για τους λογαριασμούς των τραπεζών. (Κεφάλαιο 18)
*Το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο μια φορά και έναν καιρό προωθούσε παραγωγiκά δάνεια προς τη γεωργία και τη βιομηχανία, σήμερα έχει γίνει μια γιγαντιαία μηχανή στοιχημάτων. Εκτιμάται ότι 370 τρισεκατομμύρια δολλάρια ακροβατούν πάνω σε πολύπλοκα στοιχήματα υψηλού κινδύνου γνωστά ως παράγωγα – 28 φορές τα 13 τρισεκατομμύρια δολλάρια της ετήσιας παραγωγής του συνόλου της οικονομίας των ΗΠΑ. Αυτά τα στοιχήματα χρηματοδοτούνται από μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ και γίνονται κυρίως με δανεικά χρήματα που δημιουργήθηκαν στην οθόνη ενός υπολογιστή. Τα παράγωγα μπορούν και έχουν χρησιμοποιηθεί για να χειραγωγήσουν τις αγορές, να καταληστέψουν τις επιχειρήσεις και να καταστρέψουν τις αντίπαλες οικονομίες. (Κεφάλαια 20 και 32)
*Το αμερικανικό ομοσπονδιακό χρέος δεν έχει εξοφληθεί από την εποχή του Andrew Jackson. Μόνο οι τόκοι πληρώνονται, ενώ το αρχικό κεφάλαιο συνεχίζει να αυξάνεται. (Κεφάλαιο 2)
*Ο ομοσπονδιακός φόρος εισοδήματος συστάθηκε ειδικά για να εξαναγκάσει τους φορολογούμενους να πληρώσουν τον τόκο του δημόσιου χρέους που οφείλεται στις τράπεζες. Αν η προσφορά του χρήματος είχε δημιουργηθεί από την κυβέρνηση, αντί να την δανείζεται από τις τράπεζες που τη δημιούργησαν, ο φόρος εισοδήματος θα ήταν περιττός. (Κεφάλαια 13 και 43)
*Το ομοσπονδιακό χρέος θα είναι σύντομα περισσότερο από όσο οι φορολογούμενοι μπορούν να πληρώσουν. Όταν δεν μπορούμε να πληρώσουμε, το σύστημα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Αποθεμάτων που βασίζεται στο χρέος πρέπει να καταρρεύσει. (Κεφάλαιο 29)
*Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, ο υφέρπων πληθωρισμός δεν προκαλείται από την ανεύθυνη εκτύπωση δολλαρίων της κυβέρνησης. Προκαλείται από τις τράπεζες που επεκτείνουν την προσφορά του χρήματος με δάνεια. (Κεφάλαιο 10)
*Οι περισσότεροι ανεξέλεγκτοι πληθωρισμοί που παρατηρούνται στις “μπανανοδημοκρατίες” έχουν προκληθεί, όχι από τις εθνικές κυβερνήσεις που εκτυπώνουν χρήματα για τις ανάγκες του κράτους, αλλά από διεθνή ιδρύματα κερδοσκόπων που επιτίθενται στα τοπικά νομίσματα και τα υποτιμούν στις διεθνείς αγορές. (Κεφάλαιο 25)
*Το ίδιο είδος κερδοσκοπικής υποτίμησης θα μπορούσε να συμβεί στο δολλάριο των ΗΠΑ αν οι διεθνείς επενδυτές θελήσουν να το εγκαταλείψουν ως ένα παγκόσμιο “αποθεματικό” νόμισμα, κάτι που τώρα απειλούν να κάνουν ως αντίποινα για αυτό που θεωρούν αμερικανικό οικονομικό ιμπεριαλισμό. (Κεφάλαια 29 και 37)
*Υπάρχει διέξοδος από αυτό το τέλμα. Οι πρώτοι Αμερικανοί άποικοι το θεμελίωσαν και το ίδιο έκανε ο Abraham Lincoln και κάποιοι άλλοι εθνικοί ηγέτες: η κυβέρνηση μπορεί να πάρει πίσω τη δύναμη της έκδοσης χρημάτων από τις τράπεζες. (Κεφάλαια 8 και 24)
Τα τραπεζογραμμάτια του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού των τραπεζιτών και τα νομίσματα της κυβέρνησης, εκπροσωπούν δύο ξεχωριστά χρηματικά συστήματα τα οποία ανταγωνίζονται για την κυριαρχία σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία. Κάποτε, το δικαίωμα έκδοσης χρημάτων ήταν το κυρίαρχο δικαίωμα του βασιλιά αλλά αυτό το δικαίωμα το σφετερίστηκαν ιδιώτες δανειστές. Σήμερα, οι άρχοντες είναι οι άνθρωποι και τα νομίσματά που αποτελούν το λιγότερο από το ένα χιλιοστό του διαθέσιμου χρήματος, είναι τα μόνα που μας έχουν απομείνει. Πολλές χώρες έχουν εκδώσει με επιτυχία τα δικά τους χρήματα, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα αλλά τα χρήματα του χρέους των τραπεζιτών διείσδυσαν γενικά στο σύστημα και στο τέλος επικράτησαν. Αυτές οι έννοιες είναι τόσο ξένες σε σχέση με αυτά που έχουμε διδαχθεί και είναι δύσκολο να τις κατανοήσουμε αλλά τα γεγονότα έχουν τεκμηριωθεί από πολλές αξιόπιστες αρχές. Για να αναφέρουμε μερικές -
Ο Robert H. Hemphill, Διευθυντής Πιστώσεων της Federal Reserve Bank of Atlanta, έγραψε το 1934:
Είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι στις εμπορικές τράπεζες. Κάποιος πρέπει να δανειστεί κάθε δολλάριο που έχουμε στην κυκλοφορία, σε μετρητά ή σε πίστωση. Εάν οι τράπεζες δημιουργήσυν άφθονο συνθετικό χρήμα, ευημερούμε. Αν όχι, λιμοκτονούμε.Υπάρχουμε χωρίς κανένα απολύτως μόνιμο χρηματικό σύστημα. Όταν κάποιος κατανοήσει την πλήρη εικόνα, ο τραγικός παραλογισμός της απελπιστικής μας θέσης είναι σχεδόν απίστευτος, αλλά έτσι είναι. Αυτό είναι το πιο σημαντικό θέμα για ευφυή άτομα να ερευνήσουν και να αναλογιστούν.
Ο Graham Towers, Διοικητής της Bank of Canada από το 1935 εως το 1955, ομολόγησε:
Οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα. Γιαυτό υπάρχουν. . . . Η διαδικασία παραγωγής χρήματος αποτελείται από μια εγγραφή σε ένα βιβλίο. Αυτό είναι όλο. . . . Κάθε φορά που μια τράπεζα βγάζει ένα δάνειο. . . νέα τραπεζική πίστωση δημιουργείται – – ολόφρεσκο χρήμα.
Ο Robert B. Anderson, Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών υπό τον Eisenhower, δήλωσε σε συνέντευξή του που αναφέρθηκε στο 31 Αυγ. 1959 τεύχος των ΗΠΑ News and World Report:
Όταν μια τράπεζα βγάζει ένα δάνειο, αυτό απλά προστίθεται στον καταθετικό λογαριασμό του δανειολήπτη στην τράπεζα με το ποσό του δανείου. Τα χρήματα δεν πάρθηκαν από τον καταθετικό λογαριασμό κάποιου άλλου, δεν είχαν καταβληθεί προηγουμένως από κάποιον στην τράπεζα. Είναι νέα χρήματα, που δημιουργήθηκαν από την τράπεζα για τη χρήση του δανειολήπτη.
Ο Michel Chossudovsky, Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Οττάβα, έγραψε κατά τη διάρκεια της ασιατικής νομισματικής κρίσης του 1998:
Τα χρηματικά αποθέματα στα χέρια των “θεσμικών κερδοσκόπων”, υπερβαίνουν κατά πολύ τις περιορισμένες δυνατότητες των κεντρικών τραπεζών του κόσμου. Οι τελευταίες, ενεργώντας ατομικά ή συλλογικά δεν είναι πλέον σε θέση να καταπολεμήσουν το κύμα της κερδοσκοπικής δραστηριότητας. Η νομισματική πολιτική είναι στα χέρια ιδιωτών πιστωτών, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να παγώσουν κρατικούς προϋπολογισμούς, να παραλύσουν τη διαδικασία των πληρωμών, να ματαιώσουν την εκταμίευση μισθών εκατομμυρίων εργαζομένων (όπως στην πρώην Σοβιετική Ένωση) και να επισπεύσουν την κατάρρευση της παραγωγής και των κοινωνικών προγραμμάτων.
Σήμερα, τα τραπεζογραμμάτια του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού και τα δάνεια σε αμερικανικά δολλάρια, κυριαρχούν στην οικονομία του κόσμου. Αυτό το διεθνές νόμισμα όμως δεν είναι χρήμα που εκδίδεται από τον αμερικανικό λαό ή από την κυβέρνησή του. Είναι χρήμα που δημιουργήθηκε και προσφέρθηκε από ένα ιδιωτικό καρτέλ διεθνών τραπεζιτών και αυτό το καρτέλ έχει τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες απελπιστικά μπλεγμένες σε έναν ιστό χρέους. Μέχρι το 2006, το σύνολο του προσωπικού, εταιρικού και ομοσπονδιακού χρέους στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε φτάσει το εντυπωσιακό ποσό των 44 τρισεκατομμυρίων δολλαρίων – τέσσερις φορές το συλλογικό εθνικό εισόδημα, ή 147.312 δολλάρια για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί στη χώρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι νομικά σε πτώχευση. Η πτώχευση ορίζεται στο λεξικό ως η αδυναμία κάποιου να πληρώσει τα χρέη του, είναι αφερέγγυος ή το παθητικό του υπερβαίνει την εύλογη εμπορεύσιμη αξία των περιουσιακών του στοιχείων. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2006, το χρέος της κυβέρνησης των ΗΠΑ είχε χτυπήσει το αποκαρδιωτικό ποσό των $ 8.5 τρισεκατομμυρίων. Οι τοπικές, οι πολιτειακές και οι εθνικές κυβερνήσεις είναι όλες τόσο χρεωμένες που έχουν αναγκαστεί να πουλήσουν τα δημόσια περιουσιακά τους στοιχεία για την ικανοποίηση των πιστωτών. Συνωστισμένα σχολεία, πολυσύχναστοι δρόμοι και περικοπές στις δημόσιες συγκοινωνίες διαβρώνουν την ποιότητα της αμερικανικής ζωής. Μία έκθεση του 2005 από την Αμερικανική Εταιρεία Πολιτικών Μηχανικών, βαθμολόγησε γενικά την υποδομή της χώρας με Γ, συμπεριλαμβάνοντας τους δρόμους, τις γέφυρες, τα συστημάτα πόσιμου νερού και άλλα δημόσια έργα. “Οι Αμερικανοί ξοδεύουν περισσότερο χρόνο κολλήμένοι στην κίνηση και λιγότερο χρόνο στο σπίτι με τις οικογένειές τους”, δήλωσε ο πρόεδρος της ομάδας. “Πρέπει να θεσπίσουμε ένα ολοκληρωμένο, μακροπρόθεσμο σχέδιο υποδομών”. Πρέπει, αλλά δεν μπορούμε επειδή η κυβέρνηση είναι χρεοκοπημένη σε όλα τα επίπεδα.
Τα χρήματα στη χώρα του Οζ.
Εάν οι κυβερνήσεις παντού χρωστάνε, σε ποιούς χρωστάνε; Η απάντηση είναι ότι χρωστάνε σε ιδιωτικές τράπεζες. Η “σκληρή φάρσα” είναι ότι οι κυβερνήσεις χρωστάνε χρήματα τα οποία δημιουργήθηκαν σε μια οθόνη ενός υπολογιστή, χρήματα που θα μπορούσαν να έχουν δημιούργησει οι ίδιες. Η μεγάλη αυτή δύναμη που αποκτήθηκε ταχυδακτυλουργικά από μια μικρή κλίκα ανδρών που κινεί τα νήματα της κυβέρνησης πίσω από τις κουρτίνες, θυμίζει εικόνες από το Μάγο του Οζ, ένα κλασικό αμερικανικό παραμύθι, που έχει γίνει μια πλούσια πηγή εικόνων για τoυς οικονομικούς σχολιαστές. Ο συντάκτης Christopher Mark έγραψε σε μια σειρά που ονομάζεται “Η Μεγάλη Απάτη”:
Καλώς ήλθατε στον κόσμο του Διεθνούς Τραπεζίτη, ο οποίος, όπως και στη διάσημη ταινία Ο Μάγος του Οζ, στέκεται πίσω από την κουρτίνα των ενορχηστρωμένων εθνικών και διεθνών φορέων χάραξης πολιτικής και των λεγόμενων εκλεγμένων ηγέτων.
Ο αποθανών Murray Rothbard, οικονομολόγος της κλασσικής Αυστριακής Σχολής, έγραψε:
Τα χρήματα και το banking εμφανίζονται ως μυστηριώδεις και απόκρυφες διαδικασίες που πρέπει να καθοδηγούνται και να λειτουργούν από μια τεχνοκρατική ελίτ. Δεν είναι έτσι όμως. Όσον αφορά τα χρήματα, πολύ περισσότερο από τις υπόλοιπες υποθέσεις μας, έχουμε εξαπατηθεί από έναν κακοήθη Μάγο του Οζ.
Σε ένα άρθρο το 2002, με τίτλο: “Ποιος ελέγχει την Ομοσπονδιακή Αποθεματική Τράπεζα”, ο Victor Thorn έγραψε:
Στην ουσία, το χρήμα δεν είναι τίποτα παρά μια ψευδαίσθηση – – μια ηλεκτρονική μορφή η το ποσό σε μια οθόνη ενός υπολογιστή…. Όσο περνάει ο καιρός, έχουμε μια αυξανόμενη τάση να παρασυρόμαστε μέσα στη δίνη αυτού του εξωπραγματικού Μάγου του Οζ από μάγους ιερείς που χρησιμοποιούν την ψευδαίσθηση του χρήματος ως μηχανισμό ελέγχου.
Ο James Galbraith έγραψε στο The New American Prospect:
Έχουμε μείνει. . . με τη σκέψη ότι το διοικητικό συμβούλιο του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού δεν ξέρει τι κάνει. Αυτή είναι η θεωρία του “Μάγου του Οζ”, στην οποία τραβάμε τις κουρτίνες μόνο και μόνο για να βρούμε ένα γέρο με ένα ζαρωμένο πρόσωπο να παίζει με τα φώτα και ηχεία.
Οι αναλογίες με το Μάγο του Οζ εφαρμόζονται για έναν λόγο. Σύμφωνα με νεώτερους σχολιαστές, η ιστορία γράφτηκε στην πραγματικότητα ως μια νομισματική αλληγορία, σε μια εποχή που το “ερώτημα χρήμα” ήταν ένα βασικό θέμα στην αμερικανική πολιτική. Στη δεκαετία του 1890, οι πολιτικοί εξακολουθούσαν να συζητούν έντονα για το ποιος θα πρέπει να δημιουργήσει τα χρήματα του κράτους και από τι θα πρέπει να αποτελούνται. Θα πρέπει να δημιουργηθούν από την κυβέρνηση, με πλήρη ευθύνη απέναντι στους πολιτες; Ή θα πρέπει να δημιουργηθούν από ιδιωτικές τράπεζες κεκλεισμένων των θυρών, για τα δικά τους ιδιωτικά συμφέροντα;
Ο William Jennings Bryan, ο Λαικός υποψήφιος για την προεδρία το 1896 και πάλι το 1900, έκανε την τελευταία σοβαρή πρόκληση στο δικαίωμα των ιδιωτών τραπεζιτών να δημιουργήσουν την εθνική προσφορά του χρήματος. Σύμφωνα με τους σχολιαστές, ο Bryan αντιπροσώπευε στο βιβλίο του Frank Baum, το 1900 “Ο Θαυμάσιος Μάγος του Οζ”, το δειλό λιοντάρι. Το λιοντάρι τελικά απέδειξε ότι ήταν ο βασιλιάς των θηρίων όταν αποκεφάλισε μια γιγαντιαία αράχνη που τρομοκρατούσε τους πάντες στο δάσος. Η γιγαντιαία αράχνη που ο Bryan αμφισβήτησε στο γύρισμα του εικοστού αιώνα ήταν το τραπεζικό καρτέλ των Morgan / Rockefeller, που κάμφθηκε στην προσπάθειά του να σφετεριστεί την εξουσία από το λαό και την κυβέρνησή του για να δημιουργήσει τα χρήματα του κράτους.
Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δύο αντιτιθέμενα συστήματα πολιτικής οικονομίας ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ενα λειτουργούσε έξω από τη Wall Street, η οικονομική περιοχή της Νέας Υόρκης που έγινε το σύμβολο της αμερικανικής οικονομίας. Η πιο σημαντική του διεύθυνση ήταν η 23 Wall Street, γνωστή ως “the House of Morgan.” O JP Morgan ήταν αντιπρόσωπος ισχυρών Βρετανικών τραπεζικών συμφερόντων. Η μάγοι της Wall Street και οι παλιοί τραπεζίτες που τους κινούσαν τα νήματα, προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα εθνικό νόμισμα το οποίο θα βασιζόταν στο “χρυσό πρότυπο”, ένα πρότυπο δημιουργημένο από την ιδιωτική οικονομική ελίτ που ήλεγχε το χρυσό. Το άλλο σύστημα χρονολογείται στην εποχή του Benjamin Franklin και λειτουργούσε έξω από τη Φιλαδέλφεια, την πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, όπου είχε πραγματοποιηθεί η Συνταγματική Συνέλευση. Η “Society for Political Enquiries” του Franklin προγραμμάτιζε την βιομηχανοποίηση και τα δημόσια έργα που θα απελευθέρωναν το νέο κράτος από την οικονομική δουλεία στην Αγγλία.
Η ομάδα της Φιλαδέλφειας επιθυμούσε το μοντέλο της τράπεζας που είχε καθιερωθεί στην επαρχιακή Πενσυλβάνια, όπου ένα κρατικό γραφείο δανείων εξέδιδε και δάνείζε χρήματα, συγκέντρωνε τον τόκο και τον επέστρεφε στην επαρχιακή κυβέρνηση για να χρησιμοποιηθεί στη θέση των φόρων. Ο πρόεδρος Abraham Lincoln στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου επέστρεψε στο αποικιακό σύστημα όπου τα χρήματα εκδίδονταν από την κυβέρνηση αλλά δολοφονήθηκε και οι τραπεζίτες ανέκτησαν τον έλεγχο της μηχανής των χρημάτων. Το σιωπηλό πραξικόπημα της ομάδας της Wall Street, κορυφώθηκε με την ψήφιση του Federal Reserve Act το 1913, πράγμα που πέτυχαν παραπλανώντας τον Bryan και άλλους επιφυλακτικούς άντρες στο Κογκρέσο με τη σκέψη ότι η Ομοσπονδιακή Αποθεματική ήταν όντως ομοσπονδιακή.
Σήμερα η συζήτηση για το ποιος θα πρέπει να δημιουργεί την εθνική προσφορά του χρήματος ακούγεται σπάνια, κυρίως επειδή λίγοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι αυτό είναι ένα ζήτημα.Οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι, μαζί με όλους τους άλλους, απλά υποθέτουν ότι τα χρήματα δημιουργούνται από την κυβέρνηση και ότι ο “πληθωρισμός” για τον οποίο όλοι παραπονιούνται προκαλείται από μια κυβέρνηση εκτός ελέγχου που λειτουργεί τα εκτυπωτήρια του δολλαρίου. Οι κουκλοπαίκτες που δούλευαν τη μηχανή του χρήματος ήταν πιο ορατοί τη δεκαετία του 1890 από ότι είναι σήμερα, κυρίως επειδή δεν είχαν ακόμη καταφέρει να αγοράσουν τα μέσα ενημέρωσης και να μονοπολήσουν την κοινή γνώμη.
Τα οικονομικά είναι ένα πληκτικό και απαγορευμένο θέμα που έχει γίνει σκόπιμα πολύπλοκο από τα τραπεζικά συμφέροντα με την πρόθεση να αποκρύψουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Είναι ένα θέμα που χρειάζεται απαραιτήτως να φωτίσει με εικόνες, μεταφορές, χαρακτήρες και πλοκή. Έτσι, πριν φτάσουμε στις βαριές λεπτομέρειες του σύγχρονου χρηματικού συστήματος που βασίζεται στο χρέος, θα πάμε μια εκδρομή πίσω σε μια πιο απλή εποχή, όταν τα θέματα που αφορούσαν το χρήμα ήταν πιο εμφανή και αποτελούσαν καυτό θέμα συζήτησης. Η πλοκή της ταινίας Ο Μάγος του Οζ έχει εντοπιστεί στην πρώτη πορεία που έγινε ποτέ στην Ουάσιγκτον το 1894, με επικεφαλή έναν αφανή επιχειρηματία από το Οχάϊο ο οποίος προσπάθησε να πείσει το Κογκρέσο να επιστρέψει στο σύστημα του Lincoln, της έκδοσης χρημάτων από την κυβέρνηση. Εκτός του ότι πυροδότησε έναν αιώνα πορειών διαμαρτυρίας και το πιο διάσημο παραμύθι της χώρας, αυτός ο άγνωστος οραματιστής και η μπάντα των ανέργων ανδρών που ηγήθηκε μπορεί στην πραγματικότητα να είχε τη λύση σε όλο χρηματικό πρόβλημα, τότε και τώρα. . .
Ο πρόεδρος Andrew Jackson αποκάλεσε το τραπεζικό καρτέλ ως “ένα υδροκέφαλο τέρας που τρώει τη σάρκα του απλού ανθρώπου”. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης John Hylan, γράφοντας το 1920, το ονόμασε ένα “γιγάντιο χταπόδι” που “αρπάζει στα μακριά και ισχυρά πλοκάμια του, τους ανώτερους υπαλλήλους μας, τα νομοθετικά μας σώματα, τα σχολεία μας, τα δικαστήριά μας, τις εφημερίδες μας και κάθε υπηρεσία που δημιουργήθηκε για την προστασία του λαού.” Η αράχνη του χρέους έχει καταβροχθίσει αγροκτήματα, σπίτια και ολόκληρες χώρες που έχουν παγιδευτεί στον ιστό της. Σε ένα άρθρο με τίτλο “The Death of Banking” τον Φεβρουάριο του 2005, ο οικονομικός σχολιαστής Hans Schicht έγραψε:
Το γεγονός ότι ο τραπεζίτης έχει τη δυνατότητα να δώσει πίστωση με το ίδιο κεφάλαιο πολλές φορές, το γεγονός ότι τα τραπεζικά καρτέλ, οι κεντρικές τράπεζες, έχουν την άδεια να εκδίδουν φρέσκο χρήμα με αντάλλαγμα τίτλους δημοσίου, [τους έχει] εξασφαλίσει δωρεάν γεύμα για μια αιωνιότητα. . . . Μέσα από ένα δίκτυο ενός ανώνυμου οικονομικού πλέγματος, μόνο μια χούφτα παγκόσμιων βασιλιάδων τραπεζιτών κατέχει και ελέγχει τα πάντα. . . . Όλοι, άνθρωποι, επιχειρήσεις, δημόσιο και ξένες χώρες, όλoι έχουν γίνει αλυσοδεμένοι σκλάβοι στα σχοινιά της πίστωσης των τραπεζιτών.
O Schicht γράφει ότι στην καριέρα του είχε την ευκαιρία να
παρατηρήσει τους μάγους της οικονομίας εκ των έσω και από κοντινή απόσταση. Το παιχνίδι λέει, έχει γίνει τόσο συγκεντρωτικό και συμπυκνωμένο, που το
μεγαλύτερο μέρος των αμερικανικών τραπεζών και των επιχειρήσεων είναι πλέον υπό τον έλεγχο ενός μικρού εσωτερικού κύκλου ανδρών. Αποκαλεί το παιχνίδι “το πλέξιμο της αράχνης”.
Οι κανόνες του συμπεριλαμβάνουν:
* Απόκρυψη οποιασδήποτε συγκέντρωσης πλούτου.
* Άσκηση ελέγχου μέσω της “μόχλευσης” – συγχωνεύσεις, εξαγορές, αλυσιδωτές συμμετοχές, όπου μία εταιρεία κατέχει μετοχές άλλων εταιρειών, προσαρτημένους όρους στα δάνεια και ούτω καθεξής.
* Άσκηση αυστηρής προσωπικής διαχείρισης και ελέγχου, με ελάχιστο αριθμό εμπιστευόμενων και ελάχιστο αριθμό ανθρώπων που φαίνονται προς τα έξω, οι οποίοι έχουν μερική γνώση του παιχνιδιού.
Ο αποθανών Dr. Carroll Quigley ήταν συγγραφέας και καθηγητής της ιστορίας στο πανεπιστήμιο Georgetown, όπου υπήρξε μέντορας του πρόεδρου Bill Clinton. Ο Dr. Quigley έγραψε από προσωπική γνώση για μια κλίκα ‘εκλεκτών’ παγκόσμιων χρηματοδοτών που ήταν αποφασισμένοι να ελέγχουν τον κόσμο. Ο στόχος τους είπε, δεν ήταν “τίποτα λιγότερο από το να δημιουργήσουν ένα παγκόσμιο σύστημα οικονομικού ελέγχου σε χέρια ιδιωτών, το οποίο να είναι σε θέση να ελέγχει το πολιτικό σύστημα της κάθε χώρας και την οικονομία του κόσμου συνολικά”. Αυτό το σύστημα θα “ελέγχεται με ένα φεουδαρχικό τρόπο από τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου που θα ενεργούν σε συνεννόηση, με μυστικές συμφωνίες”. Αυτήν την κλίκα την αποκάλεσε απλά, “διεθνείς τραπεζίτες”. Το θέμα για αυτούς δεν ήταν η φυλή, η θρησκεία ή η εθνικότητα, αλλά το πάθος να ελέγχουν άλλους ανθρώπους. Το κλειδί της επιτυχίας τους ήταν ότι θα ελέγχουν και θα χειρίζονται το οικονομικό σύστημα ενός κράτους, ενώ θα αφήνουν να φαίνεται ότι το ελέγχει η κυβέρνηση.
Εκτός το ότι ελέγχουν την προσφορά του χρήματος, οι διεθνείς τραπεζίτες έχουν καταφέρει κάτι περισσότερο. Σήμερα πραγματικά δημιουργούν την προσφορά χρήματος, ενώ αφήνουν να εννοηθεί ότι τη δημιουργεί η κυβέρνηση. Αυτή η δόλια σκευωρία αποκαλύφθηκε από τον Sir Josiah Stamp, διευθυντή της Τράπεζας της Αγγλίας και δεύτερο πλουσιότερο άνθρωπο στη Βρετανία τη δεκαετία του 1920. Μιλώντας στο πανεπιστήμιο του Τέξας το 1927, έριξε την βόμβα:
Το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα κατασκευάζει χρήματα από το τίποτα. Η διαδικασία είναι ίσως το πιο εκπληκτικό κομμάτι ταχυδακτυλουργίας που έχει ποτέ εφευρεθεί. Το banking σχεδιάστηκε στην ανισότητα και γεννήθηκε στην αμαρτία. . . . Οι τραπεζίτες κατέχουν τη γη. Πάρτε την από αυτούς αλλά αφήστε τους τη δύναμη να δημιουργούν χρήματα και με μια κίνηση του μολυβιού, θα δημιουργήσουν αρκετά χρήματα για να την αγοράσουν πάλι πίσω. . . . Πάρτε αυτή τη μεγάλη δύναμη μακριά από αυτούς και όλα τα πλούτη όπως τα δικά μου θα εξαφανιστούν, γιατί τότε αυτός θα είναι ένας καλλίτερος και πιο ευτυχισμένος κόσμος να ζήσει κανείς. . . Αλλά, αν θέλετε να συνεχίσετε να είστε σκλάβοι των τραπεζιτών και να πληρώνετε το κόστος της δουλείας σας, τότε αφήστε τους τραπεζίτες να συνεχίσουν να δημιουργούν χρήματα και να ελέγχουν την πίστωση.
Ο καθηγητής Henry Liu C.K. είναι ένας οικονομολόγος ο οποίος αποφοίτησε από το Harvard και προέδρευσε σε ένα μεταπτυχιακό τμήμα στο UCLA πριν γίνει σύμβουλος επενδύσεων για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Αποκαλεί το ισχύον χρηματικό σύστημα, μια “απάνθρωπη φάρσα”. Όταν συνειδητοποιήσουμε αυτό το γεγονός λέει, όλη παγκόσμια οικονομική μας άποψη θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί, “όπως η φυσική υπoβλήθηκε σε αναθεώρηση όταν η κοσμοθεωρία του ανθρώπου άλλαξε με τη συνειδητοποίηση ότι η γη δεν είναι σταθερή ούτε είναι το κέντρο του σύμπαντος”. Η απάτη είναι ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει “πραγματικό” χρήμα στο σύστημα, μόνο χρέη. Εκτός από τα νομίσματα, τα οποία εκδίδονται από την κυβέρνηση και αποτελούν μόνο το ένα χιλιοστό του διαθέσιμου χρήματος, το σύνολο της προσφοράς των χρημάτων των ΗΠΑ τώρα αποτελείται από χρέη σε ιδιωτικές τράπεζες, για χρήματα που δημιούργησαν με λογιστικές εγγραφές στα βιβλία τους. Όλα γίνονται ταχυδακτυλουργικά και όπως με ένα τέχνασμα ενός μάγου, πρεπει να το δούμε πολλές φορές για να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει. Αλλά όταν το κάνουμε, αλλάζουν τα πάντα. Όλη η ιστορία πρέπει να ξαναγραφτεί.
Τα επόμενα κεφάλαια ανιχνεύουν τον ιστό του ψεύδους που μας βύθισε στο χρέος και παρουσιάζουν μια απλή λύση που θα μπορούσε να κάνει τη χώρα πάλι φερέγγυα. Δεν είναι μια νέα λύση αλλά χρονολογείται από το Σύνταγμα: η εξουσία δημιουργίας χρημάτων πρέπει να επιστραφεί στην κυβέρνηση και στο λαό που αυτή εκπροσωπεί. Το δημόσιο χρέος θα μπορούσε να καταβληθεί, οι φόροι εισοδήματος θα μπορούσαν να εξαλειφθούν και τα κοινωνικά προγράμματα θα μπορούσαν να επεκταθούν. Και όλο αυτό θα μπορούσε να γίνει χωρίς την επιβολή μέτρων λιτότητας στους ανθρώπους ή πυροδοτώντας ανεξέλεγκτο πληθωρισμό. Όσο ουτοπικό και αν ακούγεται αυτό, αντιπροσωπεύει το σκεπτικό των φωτεινώτερων και καλλίτερων της Αμερικής, παλιών και σύγχρονων, όπως του Abraham Lincoln, του Thomas Jefferson και του Benjamin Franklin. Άλλα σημαντικά γεγονότα που διερευνούνται σε αυτό το βιβλίο είναι:
* Η “Ομοσπονδιακή” Τράπεζα δεν είναι πραγματικά ομοσπονδιακή. Είναι μια ιδιωτική εταιρεία που ανήκει σε μια κοινοπραξία πολύ μεγάλων πολυεθνικών τραπεζών.(Κεφάλαιο 13)
* Εκτός από τα νομίσματα, η κυβέρνηση δεν δημιουργεί χρήματα. Τα χαρτονομίσματα του δολλαρίου – dollar bills (τραπεζογραμμάτια του ομοσπονδιακού αποθεματικού – Federal Reserve Notes) δημιουργούνται από την ιδιόκτητη Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων (Federal Reserve), η οποία τα δανείζει στις τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους τα δανείζουν στις κυβερνήσεις, στους ιδιώτες και στις επιχειρήσεις. (Κεφάλαιο 2)
* Τα χειροπιαστά νομίσματα (κέρματα και χαρτονομίσματα δολλαρίων) αποτελούν λιγότερο από το 3 τοις εκατό της προσφοράς του χρήματος στις ΗΠΑ. Το άλλο 97 τοις εκατό υπάρχει μόνο στη μορφή καταχώρησης δεδομένων στις οθόνες των υπολογιστών και όλα αυτά τα χρήματα δημιουργήθηκαν από τις τράπεζες με τη μορφή δανείων. (Κεφάλαια 2 και 17)
*Τα χρήματα που δανείζουν οι τράπεζες δεν ανακυκλώνονται από προ-υπάρχουσες καταθέσεις. Είναι νέο χρήμα το οποίο δεν υπήρχε μέχρι τη στιγμή που δημιουργήθηκε το δάνειο. (Κεφάλαια 17 και 18)
*Το τριάντα τοις εκατό των χρημάτων που δημιουργούνται από τις τράπεζες με τις λογιστικές εγγραφές, επενδύεται για τους λογαριασμούς των τραπεζών. (Κεφάλαιο 18)
*Το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο μια φορά και έναν καιρό προωθούσε παραγωγiκά δάνεια προς τη γεωργία και τη βιομηχανία, σήμερα έχει γίνει μια γιγαντιαία μηχανή στοιχημάτων. Εκτιμάται ότι 370 τρισεκατομμύρια δολλάρια ακροβατούν πάνω σε πολύπλοκα στοιχήματα υψηλού κινδύνου γνωστά ως παράγωγα – 28 φορές τα 13 τρισεκατομμύρια δολλάρια της ετήσιας παραγωγής του συνόλου της οικονομίας των ΗΠΑ. Αυτά τα στοιχήματα χρηματοδοτούνται από μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ και γίνονται κυρίως με δανεικά χρήματα που δημιουργήθηκαν στην οθόνη ενός υπολογιστή. Τα παράγωγα μπορούν και έχουν χρησιμοποιηθεί για να χειραγωγήσουν τις αγορές, να καταληστέψουν τις επιχειρήσεις και να καταστρέψουν τις αντίπαλες οικονομίες. (Κεφάλαια 20 και 32)
*Το αμερικανικό ομοσπονδιακό χρέος δεν έχει εξοφληθεί από την εποχή του Andrew Jackson. Μόνο οι τόκοι πληρώνονται, ενώ το αρχικό κεφάλαιο συνεχίζει να αυξάνεται. (Κεφάλαιο 2)
*Ο ομοσπονδιακός φόρος εισοδήματος συστάθηκε ειδικά για να εξαναγκάσει τους φορολογούμενους να πληρώσουν τον τόκο του δημόσιου χρέους που οφείλεται στις τράπεζες. Αν η προσφορά του χρήματος είχε δημιουργηθεί από την κυβέρνηση, αντί να την δανείζεται από τις τράπεζες που τη δημιούργησαν, ο φόρος εισοδήματος θα ήταν περιττός. (Κεφάλαια 13 και 43)
*Το ομοσπονδιακό χρέος θα είναι σύντομα περισσότερο από όσο οι φορολογούμενοι μπορούν να πληρώσουν. Όταν δεν μπορούμε να πληρώσουμε, το σύστημα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Αποθεμάτων που βασίζεται στο χρέος πρέπει να καταρρεύσει. (Κεφάλαιο 29)
*Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, ο υφέρπων πληθωρισμός δεν προκαλείται από την ανεύθυνη εκτύπωση δολλαρίων της κυβέρνησης. Προκαλείται από τις τράπεζες που επεκτείνουν την προσφορά του χρήματος με δάνεια. (Κεφάλαιο 10)
*Οι περισσότεροι ανεξέλεγκτοι πληθωρισμοί που παρατηρούνται στις “μπανανοδημοκρατίες” έχουν προκληθεί, όχι από τις εθνικές κυβερνήσεις που εκτυπώνουν χρήματα για τις ανάγκες του κράτους, αλλά από διεθνή ιδρύματα κερδοσκόπων που επιτίθενται στα τοπικά νομίσματα και τα υποτιμούν στις διεθνείς αγορές. (Κεφάλαιο 25)
*Το ίδιο είδος κερδοσκοπικής υποτίμησης θα μπορούσε να συμβεί στο δολλάριο των ΗΠΑ αν οι διεθνείς επενδυτές θελήσουν να το εγκαταλείψουν ως ένα παγκόσμιο “αποθεματικό” νόμισμα, κάτι που τώρα απειλούν να κάνουν ως αντίποινα για αυτό που θεωρούν αμερικανικό οικονομικό ιμπεριαλισμό. (Κεφάλαια 29 και 37)
*Υπάρχει διέξοδος από αυτό το τέλμα. Οι πρώτοι Αμερικανοί άποικοι το θεμελίωσαν και το ίδιο έκανε ο Abraham Lincoln και κάποιοι άλλοι εθνικοί ηγέτες: η κυβέρνηση μπορεί να πάρει πίσω τη δύναμη της έκδοσης χρημάτων από τις τράπεζες. (Κεφάλαια 8 και 24)
Τα τραπεζογραμμάτια του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού των τραπεζιτών και τα νομίσματα της κυβέρνησης, εκπροσωπούν δύο ξεχωριστά χρηματικά συστήματα τα οποία ανταγωνίζονται για την κυριαρχία σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία. Κάποτε, το δικαίωμα έκδοσης χρημάτων ήταν το κυρίαρχο δικαίωμα του βασιλιά αλλά αυτό το δικαίωμα το σφετερίστηκαν ιδιώτες δανειστές. Σήμερα, οι άρχοντες είναι οι άνθρωποι και τα νομίσματά που αποτελούν το λιγότερο από το ένα χιλιοστό του διαθέσιμου χρήματος, είναι τα μόνα που μας έχουν απομείνει. Πολλές χώρες έχουν εκδώσει με επιτυχία τα δικά τους χρήματα, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα αλλά τα χρήματα του χρέους των τραπεζιτών διείσδυσαν γενικά στο σύστημα και στο τέλος επικράτησαν. Αυτές οι έννοιες είναι τόσο ξένες σε σχέση με αυτά που έχουμε διδαχθεί και είναι δύσκολο να τις κατανοήσουμε αλλά τα γεγονότα έχουν τεκμηριωθεί από πολλές αξιόπιστες αρχές. Για να αναφέρουμε μερικές -
Ο Robert H. Hemphill, Διευθυντής Πιστώσεων της Federal Reserve Bank of Atlanta, έγραψε το 1934:
Είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι στις εμπορικές τράπεζες. Κάποιος πρέπει να δανειστεί κάθε δολλάριο που έχουμε στην κυκλοφορία, σε μετρητά ή σε πίστωση. Εάν οι τράπεζες δημιουργήσυν άφθονο συνθετικό χρήμα, ευημερούμε. Αν όχι, λιμοκτονούμε.Υπάρχουμε χωρίς κανένα απολύτως μόνιμο χρηματικό σύστημα. Όταν κάποιος κατανοήσει την πλήρη εικόνα, ο τραγικός παραλογισμός της απελπιστικής μας θέσης είναι σχεδόν απίστευτος, αλλά έτσι είναι. Αυτό είναι το πιο σημαντικό θέμα για ευφυή άτομα να ερευνήσουν και να αναλογιστούν.
Ο Graham Towers, Διοικητής της Bank of Canada από το 1935 εως το 1955, ομολόγησε:
Οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα. Γιαυτό υπάρχουν. . . . Η διαδικασία παραγωγής χρήματος αποτελείται από μια εγγραφή σε ένα βιβλίο. Αυτό είναι όλο. . . . Κάθε φορά που μια τράπεζα βγάζει ένα δάνειο. . . νέα τραπεζική πίστωση δημιουργείται – – ολόφρεσκο χρήμα.
Ο Robert B. Anderson, Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών υπό τον Eisenhower, δήλωσε σε συνέντευξή του που αναφέρθηκε στο 31 Αυγ. 1959 τεύχος των ΗΠΑ News and World Report:
Όταν μια τράπεζα βγάζει ένα δάνειο, αυτό απλά προστίθεται στον καταθετικό λογαριασμό του δανειολήπτη στην τράπεζα με το ποσό του δανείου. Τα χρήματα δεν πάρθηκαν από τον καταθετικό λογαριασμό κάποιου άλλου, δεν είχαν καταβληθεί προηγουμένως από κάποιον στην τράπεζα. Είναι νέα χρήματα, που δημιουργήθηκαν από την τράπεζα για τη χρήση του δανειολήπτη.
Ο Michel Chossudovsky, Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Οττάβα, έγραψε κατά τη διάρκεια της ασιατικής νομισματικής κρίσης του 1998:
Τα χρηματικά αποθέματα στα χέρια των “θεσμικών κερδοσκόπων”, υπερβαίνουν κατά πολύ τις περιορισμένες δυνατότητες των κεντρικών τραπεζών του κόσμου. Οι τελευταίες, ενεργώντας ατομικά ή συλλογικά δεν είναι πλέον σε θέση να καταπολεμήσουν το κύμα της κερδοσκοπικής δραστηριότητας. Η νομισματική πολιτική είναι στα χέρια ιδιωτών πιστωτών, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να παγώσουν κρατικούς προϋπολογισμούς, να παραλύσουν τη διαδικασία των πληρωμών, να ματαιώσουν την εκταμίευση μισθών εκατομμυρίων εργαζομένων (όπως στην πρώην Σοβιετική Ένωση) και να επισπεύσουν την κατάρρευση της παραγωγής και των κοινωνικών προγραμμάτων.
Σήμερα, τα τραπεζογραμμάτια του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού και τα δάνεια σε αμερικανικά δολλάρια, κυριαρχούν στην οικονομία του κόσμου. Αυτό το διεθνές νόμισμα όμως δεν είναι χρήμα που εκδίδεται από τον αμερικανικό λαό ή από την κυβέρνησή του. Είναι χρήμα που δημιουργήθηκε και προσφέρθηκε από ένα ιδιωτικό καρτέλ διεθνών τραπεζιτών και αυτό το καρτέλ έχει τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες απελπιστικά μπλεγμένες σε έναν ιστό χρέους. Μέχρι το 2006, το σύνολο του προσωπικού, εταιρικού και ομοσπονδιακού χρέους στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε φτάσει το εντυπωσιακό ποσό των 44 τρισεκατομμυρίων δολλαρίων – τέσσερις φορές το συλλογικό εθνικό εισόδημα, ή 147.312 δολλάρια για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί στη χώρα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι νομικά σε πτώχευση. Η πτώχευση ορίζεται στο λεξικό ως η αδυναμία κάποιου να πληρώσει τα χρέη του, είναι αφερέγγυος ή το παθητικό του υπερβαίνει την εύλογη εμπορεύσιμη αξία των περιουσιακών του στοιχείων. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2006, το χρέος της κυβέρνησης των ΗΠΑ είχε χτυπήσει το αποκαρδιωτικό ποσό των $ 8.5 τρισεκατομμυρίων. Οι τοπικές, οι πολιτειακές και οι εθνικές κυβερνήσεις είναι όλες τόσο χρεωμένες που έχουν αναγκαστεί να πουλήσουν τα δημόσια περιουσιακά τους στοιχεία για την ικανοποίηση των πιστωτών. Συνωστισμένα σχολεία, πολυσύχναστοι δρόμοι και περικοπές στις δημόσιες συγκοινωνίες διαβρώνουν την ποιότητα της αμερικανικής ζωής. Μία έκθεση του 2005 από την Αμερικανική Εταιρεία Πολιτικών Μηχανικών, βαθμολόγησε γενικά την υποδομή της χώρας με Γ, συμπεριλαμβάνοντας τους δρόμους, τις γέφυρες, τα συστημάτα πόσιμου νερού και άλλα δημόσια έργα. “Οι Αμερικανοί ξοδεύουν περισσότερο χρόνο κολλήμένοι στην κίνηση και λιγότερο χρόνο στο σπίτι με τις οικογένειές τους”, δήλωσε ο πρόεδρος της ομάδας. “Πρέπει να θεσπίσουμε ένα ολοκληρωμένο, μακροπρόθεσμο σχέδιο υποδομών”. Πρέπει, αλλά δεν μπορούμε επειδή η κυβέρνηση είναι χρεοκοπημένη σε όλα τα επίπεδα.
Τα χρήματα στη χώρα του Οζ.
Εάν οι κυβερνήσεις παντού χρωστάνε, σε ποιούς χρωστάνε; Η απάντηση είναι ότι χρωστάνε σε ιδιωτικές τράπεζες. Η “σκληρή φάρσα” είναι ότι οι κυβερνήσεις χρωστάνε χρήματα τα οποία δημιουργήθηκαν σε μια οθόνη ενός υπολογιστή, χρήματα που θα μπορούσαν να έχουν δημιούργησει οι ίδιες. Η μεγάλη αυτή δύναμη που αποκτήθηκε ταχυδακτυλουργικά από μια μικρή κλίκα ανδρών που κινεί τα νήματα της κυβέρνησης πίσω από τις κουρτίνες, θυμίζει εικόνες από το Μάγο του Οζ, ένα κλασικό αμερικανικό παραμύθι, που έχει γίνει μια πλούσια πηγή εικόνων για τoυς οικονομικούς σχολιαστές. Ο συντάκτης Christopher Mark έγραψε σε μια σειρά που ονομάζεται “Η Μεγάλη Απάτη”:
Καλώς ήλθατε στον κόσμο του Διεθνούς Τραπεζίτη, ο οποίος, όπως και στη διάσημη ταινία Ο Μάγος του Οζ, στέκεται πίσω από την κουρτίνα των ενορχηστρωμένων εθνικών και διεθνών φορέων χάραξης πολιτικής και των λεγόμενων εκλεγμένων ηγέτων.
Ο αποθανών Murray Rothbard, οικονομολόγος της κλασσικής Αυστριακής Σχολής, έγραψε:
Τα χρήματα και το banking εμφανίζονται ως μυστηριώδεις και απόκρυφες διαδικασίες που πρέπει να καθοδηγούνται και να λειτουργούν από μια τεχνοκρατική ελίτ. Δεν είναι έτσι όμως. Όσον αφορά τα χρήματα, πολύ περισσότερο από τις υπόλοιπες υποθέσεις μας, έχουμε εξαπατηθεί από έναν κακοήθη Μάγο του Οζ.
Σε ένα άρθρο το 2002, με τίτλο: “Ποιος ελέγχει την Ομοσπονδιακή Αποθεματική Τράπεζα”, ο Victor Thorn έγραψε:
Στην ουσία, το χρήμα δεν είναι τίποτα παρά μια ψευδαίσθηση – – μια ηλεκτρονική μορφή η το ποσό σε μια οθόνη ενός υπολογιστή…. Όσο περνάει ο καιρός, έχουμε μια αυξανόμενη τάση να παρασυρόμαστε μέσα στη δίνη αυτού του εξωπραγματικού Μάγου του Οζ από μάγους ιερείς που χρησιμοποιούν την ψευδαίσθηση του χρήματος ως μηχανισμό ελέγχου.
Ο James Galbraith έγραψε στο The New American Prospect:
Έχουμε μείνει. . . με τη σκέψη ότι το διοικητικό συμβούλιο του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού δεν ξέρει τι κάνει. Αυτή είναι η θεωρία του “Μάγου του Οζ”, στην οποία τραβάμε τις κουρτίνες μόνο και μόνο για να βρούμε ένα γέρο με ένα ζαρωμένο πρόσωπο να παίζει με τα φώτα και ηχεία.
Οι αναλογίες με το Μάγο του Οζ εφαρμόζονται για έναν λόγο. Σύμφωνα με νεώτερους σχολιαστές, η ιστορία γράφτηκε στην πραγματικότητα ως μια νομισματική αλληγορία, σε μια εποχή που το “ερώτημα χρήμα” ήταν ένα βασικό θέμα στην αμερικανική πολιτική. Στη δεκαετία του 1890, οι πολιτικοί εξακολουθούσαν να συζητούν έντονα για το ποιος θα πρέπει να δημιουργήσει τα χρήματα του κράτους και από τι θα πρέπει να αποτελούνται. Θα πρέπει να δημιουργηθούν από την κυβέρνηση, με πλήρη ευθύνη απέναντι στους πολιτες; Ή θα πρέπει να δημιουργηθούν από ιδιωτικές τράπεζες κεκλεισμένων των θυρών, για τα δικά τους ιδιωτικά συμφέροντα;
Ο William Jennings Bryan, ο Λαικός υποψήφιος για την προεδρία το 1896 και πάλι το 1900, έκανε την τελευταία σοβαρή πρόκληση στο δικαίωμα των ιδιωτών τραπεζιτών να δημιουργήσουν την εθνική προσφορά του χρήματος. Σύμφωνα με τους σχολιαστές, ο Bryan αντιπροσώπευε στο βιβλίο του Frank Baum, το 1900 “Ο Θαυμάσιος Μάγος του Οζ”, το δειλό λιοντάρι. Το λιοντάρι τελικά απέδειξε ότι ήταν ο βασιλιάς των θηρίων όταν αποκεφάλισε μια γιγαντιαία αράχνη που τρομοκρατούσε τους πάντες στο δάσος. Η γιγαντιαία αράχνη που ο Bryan αμφισβήτησε στο γύρισμα του εικοστού αιώνα ήταν το τραπεζικό καρτέλ των Morgan / Rockefeller, που κάμφθηκε στην προσπάθειά του να σφετεριστεί την εξουσία από το λαό και την κυβέρνησή του για να δημιουργήσει τα χρήματα του κράτους.
Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δύο αντιτιθέμενα συστήματα πολιτικής οικονομίας ανταγωνίζονταν για την κυριαρχία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ενα λειτουργούσε έξω από τη Wall Street, η οικονομική περιοχή της Νέας Υόρκης που έγινε το σύμβολο της αμερικανικής οικονομίας. Η πιο σημαντική του διεύθυνση ήταν η 23 Wall Street, γνωστή ως “the House of Morgan.” O JP Morgan ήταν αντιπρόσωπος ισχυρών Βρετανικών τραπεζικών συμφερόντων. Η μάγοι της Wall Street και οι παλιοί τραπεζίτες που τους κινούσαν τα νήματα, προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα εθνικό νόμισμα το οποίο θα βασιζόταν στο “χρυσό πρότυπο”, ένα πρότυπο δημιουργημένο από την ιδιωτική οικονομική ελίτ που ήλεγχε το χρυσό. Το άλλο σύστημα χρονολογείται στην εποχή του Benjamin Franklin και λειτουργούσε έξω από τη Φιλαδέλφεια, την πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, όπου είχε πραγματοποιηθεί η Συνταγματική Συνέλευση. Η “Society for Political Enquiries” του Franklin προγραμμάτιζε την βιομηχανοποίηση και τα δημόσια έργα που θα απελευθέρωναν το νέο κράτος από την οικονομική δουλεία στην Αγγλία.
Η ομάδα της Φιλαδέλφειας επιθυμούσε το μοντέλο της τράπεζας που είχε καθιερωθεί στην επαρχιακή Πενσυλβάνια, όπου ένα κρατικό γραφείο δανείων εξέδιδε και δάνείζε χρήματα, συγκέντρωνε τον τόκο και τον επέστρεφε στην επαρχιακή κυβέρνηση για να χρησιμοποιηθεί στη θέση των φόρων. Ο πρόεδρος Abraham Lincoln στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου επέστρεψε στο αποικιακό σύστημα όπου τα χρήματα εκδίδονταν από την κυβέρνηση αλλά δολοφονήθηκε και οι τραπεζίτες ανέκτησαν τον έλεγχο της μηχανής των χρημάτων. Το σιωπηλό πραξικόπημα της ομάδας της Wall Street, κορυφώθηκε με την ψήφιση του Federal Reserve Act το 1913, πράγμα που πέτυχαν παραπλανώντας τον Bryan και άλλους επιφυλακτικούς άντρες στο Κογκρέσο με τη σκέψη ότι η Ομοσπονδιακή Αποθεματική ήταν όντως ομοσπονδιακή.
Σήμερα η συζήτηση για το ποιος θα πρέπει να δημιουργεί την εθνική προσφορά του χρήματος ακούγεται σπάνια, κυρίως επειδή λίγοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι αυτό είναι ένα ζήτημα.Οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι, μαζί με όλους τους άλλους, απλά υποθέτουν ότι τα χρήματα δημιουργούνται από την κυβέρνηση και ότι ο “πληθωρισμός” για τον οποίο όλοι παραπονιούνται προκαλείται από μια κυβέρνηση εκτός ελέγχου που λειτουργεί τα εκτυπωτήρια του δολλαρίου. Οι κουκλοπαίκτες που δούλευαν τη μηχανή του χρήματος ήταν πιο ορατοί τη δεκαετία του 1890 από ότι είναι σήμερα, κυρίως επειδή δεν είχαν ακόμη καταφέρει να αγοράσουν τα μέσα ενημέρωσης και να μονοπολήσουν την κοινή γνώμη.
Τα οικονομικά είναι ένα πληκτικό και απαγορευμένο θέμα που έχει γίνει σκόπιμα πολύπλοκο από τα τραπεζικά συμφέροντα με την πρόθεση να αποκρύψουν αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Είναι ένα θέμα που χρειάζεται απαραιτήτως να φωτίσει με εικόνες, μεταφορές, χαρακτήρες και πλοκή. Έτσι, πριν φτάσουμε στις βαριές λεπτομέρειες του σύγχρονου χρηματικού συστήματος που βασίζεται στο χρέος, θα πάμε μια εκδρομή πίσω σε μια πιο απλή εποχή, όταν τα θέματα που αφορούσαν το χρήμα ήταν πιο εμφανή και αποτελούσαν καυτό θέμα συζήτησης. Η πλοκή της ταινίας Ο Μάγος του Οζ έχει εντοπιστεί στην πρώτη πορεία που έγινε ποτέ στην Ουάσιγκτον το 1894, με επικεφαλή έναν αφανή επιχειρηματία από το Οχάϊο ο οποίος προσπάθησε να πείσει το Κογκρέσο να επιστρέψει στο σύστημα του Lincoln, της έκδοσης χρημάτων από την κυβέρνηση. Εκτός του ότι πυροδότησε έναν αιώνα πορειών διαμαρτυρίας και το πιο διάσημο παραμύθι της χώρας, αυτός ο άγνωστος οραματιστής και η μπάντα των ανέργων ανδρών που ηγήθηκε μπορεί στην πραγματικότητα να είχε τη λύση σε όλο χρηματικό πρόβλημα, τότε και τώρα. . .
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ COUDENHOVE-KALERGI: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Η μαζική μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο του οποίου τα αίτια εξακολουθούν να κρύβονται έξυπνα από το σύστημα, και η πολυπολιτισμική προπαγάνδα προσπαθεί ψευδώς να την παρουσιάσει ως αναπόφευκτη. Με αυτό το άρθρο σκοπεύουμε να αποδείξουμε μια για πάντα, ότι δεν είναι ένα αυθόρμητο φαινόμενο. Αυτό που θέλουν να εμφανίσουν ως ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ιστορίας, είναι στην πραγματικότητα ένα σχέδιο μελετημένο γύρω από ένα τραπέζι και προετοιμασμένο εδώ και δεκαετίες, για να καταστρέψει εντελώς το πρόσωπο της Γηραιάς Ηπείρου.
Η Πανευρώπη
 |
| von Coudenhove-Kalergi |
Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ένας από τους βασικούς εμπνευστές της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ήταν επίσης ο άνθρωπος που σχεδίασε την προγραμματισμένη γενοκτονία των λαών της Ευρώπης. Πρόκειται για ένα σκοτεινό πρόσωπο, του οποίου οι μάζες αγνοούν την ύπαρξη, αλλά οι ισχυροί τον θεωρούν ως τον ιδρυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το όνομά του είναι Richard Coudenhove Kalergi. Ο πατέρας του ήταν ο Αυστριακός διπλωμάτης Heinrich von Coudenhove-Kalergi (με κάποιες ρίζες από την βυζαντινή οικογένεια των Καλλέργηδων) και η μητέρα του η Γιαπωνέζα
Mitsu Aoyama. Ο Kalergi λοιπόν, έχοντας στενές επαφές με όλη την ευρωπαϊκή αριστοκρατία και τους Ευρωπαίους πολιτικούς, εξ αιτίας των διασυνδέσεων του αριστοκράτη -διπλωμάτη πατέρα του, κινούμενος στα παρασκήνια, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κατάφερε να προσελκύσει στα σχέδιά του τους πιο σημαντικoύς αρχηγούς κρατών, κάνοντάς τους υποστηρικτές και συνεργάτες του στο «έργο της ευρωπαϊκής ενοποίησης».
Το 1922 ίδρυσε το κίνημα «Πανευρώπη» στη Βιέννη, που στόχευε στη δημιουργία μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης, βασισμένης σε μια ομοσπονδία των εθνών υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα αποτελούσε το πρώτο βήμα για την δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης. Μεταξύ των πρώτων οπαδών του, συγκαταλέγονται οι Τσέχοι πολιτικοί Tomáš Masaryk και Edvard Beneš καθώς και ο τραπεζίτης Max Warburg(Εβραίος κεντρικός τραπεζίτης), ο οποίος διέθεσε τα πρώτα 60.000 μάρκα. Ο Αυστριακός καγκελάριος Ignaz Seipel και ο επόμενος πρόεδρος της Αυστρίας Karl Renner ανέλαβαν στην συνέχεια υπεύθυνοι για την καθοδήγηση του κινήματος της «Πανευρώπης». Αργότερα θα προσφέρουν την βοήθειά τους Γάλλοι πολιτικοί, όπως ο Léon Bloum, ο Aristide Briand, ο Ιταλός πολικός Alcide De Gasperi κ.λπ.Mitsu Aoyama. Ο Kalergi λοιπόν, έχοντας στενές επαφές με όλη την ευρωπαϊκή αριστοκρατία και τους Ευρωπαίους πολιτικούς, εξ αιτίας των διασυνδέσεων του αριστοκράτη -διπλωμάτη πατέρα του, κινούμενος στα παρασκήνια, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κατάφερε να προσελκύσει στα σχέδιά του τους πιο σημαντικoύς αρχηγούς κρατών, κάνοντάς τους υποστηρικτές και συνεργάτες του στο «έργο της ευρωπαϊκής ενοποίησης».
Με την άνοδο του Φασισμού στην Ευρώπη, το σχέδιο τίθεται υπό νάρκωση, και η «Πανευρωπαϊκή» κίνηση αναγκάζεται να διαλυθεί, αλλά μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Kalergi , χάρη σε μία ξέφρενη και ακούραστη δραστηριότητα, καθώς και την υποστήριξη του Winston Churchill, της ιουδαϊκής μασονικής στοάς B'nai B'rith και σημαντικών εφημερίδων, όπως οι New York Times, καταφέρνει το σχέδιο του να γίνει αποδεκτό από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Στην συνέχεια η CIA αναλαμβάνει την αποπεράτωση του σχεδίου της ενωμένης Ευρώπης.
Η πεμπτουσία του σχεδίου Kalergi.
 |
| το εξώφυλλο του βιβλίου |
Στο βιβλίο του «Praktischer Idealismus», ο Kalergi δηλώνει ότι οι κάτοικοι των μελλοντικών "Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" δεν θα είναι οι παλαιοί λαοί της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά ένα είδος υπανθρώπων που θα προέρχονται από επιμιξία. Δηλώνει ξεκάθαρα, ότι θα πρέπει οι λαοί της Ευρώπης να διασταυρωθούν με ασιατικές και έγχρωμες φυλές, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα πολυεθνικό κοπάδι χωρίς ποιότητα και εύκολα ελεγχόμενο από την άρχουσα τάξη.Ο Kalergi διακηρύσσει την κατάργηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών και, στη συνέχεια, την εξάλειψη των εθνών μέσω των εθνοτικών αυτονομιστικών κινημάτων ή την μαζική μετανάστευση. Προκειμένου η Ευρώπη να είναι ελεγχόμενη από μία ελίτ, θέλει να μετατρέψει τους ομοιογενείς λαούς σε μία μικτή φυλή μαύρων, λευκών, και Ασιατών. Ποιά όμως είναι αυτή η ελίτ; Ο Kalergi είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικός επ' αυτού: «O άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλετικής καταγωγής. Οι φυλές και οι τάξεις του σήμερα θα εξαφανισθούν σταδιακά λόγω της εξάλειψης του χώρου, του χρόνου και της προκατάληψης. Η ευρωασιατική-νεγροϊδής φυλή του μέλλοντος, όμοια στην εμφάνιση της με τους αρχαίους Αιγύπτιους, θα αντικαταστήσει την διαφορετικότητα των λαών και την διαφορετικότητα των ατόμων. Αντί της καταστροφής του ευρωπαϊκού ιουδαϊσμού, η Ευρώπη, ενάντια στην θέλησή της, εξευγένισε και μόρφωσε αυτόν τον λαό, οδηγώντας τον στο μελλοντικό του στάτους ως ηγετικό έθνος διαμέσου αυτής της τεχνητής εξελικτικής διαδικασίας. Δεν προξενεί κατάπληξη ότι αυτός ο λαός που δραπέτευσε από το Γκέττο-φυλακή, εξελίχθηκε σε μία πνευματική αριστοκρατία της Ευρώπης. Συνεπώς η ευσπλαχνική πρόνοια έδωσε στην Ευρώπη μια νέα φυλή αριστοκρατίας με τη χάρη του πνεύματος. Αυτό συνέβη τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή φεουδαλική αριστοκρατία κατέπεσε, λόγω της χειραφέτησης των Ιουδαίων [εννοείται με τις διαταγές και τα μέτρα που πήρε η γαλλική επανάσταση]».
Αν και κανένα σχολικό βιβλίο δεν μιλά για τον Kalergi, οι ιδέες του είναι οι κατευθυντήριες αρχές της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πεποίθηση ότι οι λαοί της Ευρώπης θα πρέπει να αναμιχθούν με Αφρικανούς και Ασιάτες, για να καταστραφεί η ταυτότητα και να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή μιγάδων, είναι η βάση όλων των κοινοτικών πολιτικών που στοχεύουν στην ένταξη και την προστασία των μειονοτήτων. Αυτό δεν γίνεται για ανθρωπιστικούς λόγους, αλλά εξαιτίας οδηγιών που έχουν εκδοθεί με αδίστακτη αποφασιστικότητα, για να επιτευχθεί η μεγαλύτερη γενοκτονία στην ιστορία. Προς τιμήν του ιδρύθηκε το ευρωπαϊκό βραβείο Coudenhove- Kalergi, με το οποίο βραβεύονται κάθε δύο χρόνια, οι Ευρωπαίοι οι οποίοι έχουν διαπρέψει στην προώθηση του εγκληματικού σχεδίου του. Μεταξύ αυτών που βραβεύτηκαν είναι η Angela Merkel και ο Herman Van Rompuy.
|
Συμπεράσματα
Αν κοιτάξουμε γύρω μας, το σχέδιο του Kalergi φαίνεται να υλοποιείται πλήρως. Είμαστε αντιμέτωποι με μία πραγματική τριτοκοσμοποίηση της Ευρώπης. Η μάστιγα της επιμειξίας παράγει κάθε χρόνο χιλιάδες νέα άτομα μιγάδες: «Τα παιδιά του Kalergi ». Υπό τη διπλή πίεση της παραπληροφόρησης και την ανθρωπιστική αποβλάκωση που καλλιεργείται από τα μέσα μαζικής πληροφόρησης, διδάσκεται στους Ευρωπαίους να απαρνηθούν την καταγωγή τους, να απαρνηθούν την εθνική τους ταυτότητα.
Οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης προσπαθούν να μας πείσουν ότι το να απαρνηθούμε την ταυτότητά μας, είναι μια προοδευτική και ανθρωπιστική πράξη, ότι ο "ρατσισμός" είναι λάθος, αλλά μόνο και μόνο επειδή θέλουν να μας κάνoυν όλους τυφλούς καταναλωτές. Είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο σε αυτούς τους καιρούς να αντιδράσουμε στα ψέματα του συστήματος, να αφυπνιστεί το πνεύμα της εξέγερσης στους Ευρωπαίους. Θα πρέπει να τεθεί μπροστά στα μάτια όλων το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένταξη, ισοδυναμεί με γενοκτονία. Δεν έχουμε άλλη επιλογή, η εναλλακτική λύση είναι η εθνική αυτοκτονία. Σημείωση του μεταφραστή: Αν και τα αίτια των προσωπικών επιλογών του Kalergi, δεν μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα, ωστόσο θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε ένα ερώτημα, που σίγουρα θα διαμορφώθηκε στο μυαλό των αναγνωστών: Γιατί ένας Ευρωπαίος αριστοκράτης με Φλαμανδικές, Πολωνικές, Ελληνικές- Βυζαντινές ρίζες, ακόμη και με αίμα Σαμουράι στις φλέβες του(από την μητέρα του) έγινε φορέας τέτοιων σχεδίων και όργανο στα χέρια σκοτεινών δυνάμεων; Οι λόγοι, κατά την γνώμη μας, είναι πολλαπλοί: ιδιοσυγκρασικοί, ψυχολογικοί και...γυναικείων επιδράσεων.
 |
| Ida Roland |
Παρατηρούμε λοιπόν μία προσωπικότητα με έντονα σνομπ συμπεριφορές, υπεροψία, και έναν, ας μου επιτραπεί ο όρος, «εκφυλισμένο ελιτισμό». Επίσης, το γεγονός ότι η μητέρα του ήταν ασιάτισσα , ίσως του δημιούργησε εσωτερικές συγκρούσεις και απωθημένα, κάτι που μπορεί να συμβεί σε άτομα με τέτοια ιδιοσυγκρασία. Όμως ο πιο αποφασιστικός παράγοντας, πρέπει να ήταν η «κατάλληλη έφηβη», που όλως τυχαίως φυσικά, βρέθηκε δίπλα του, και έγινε η πρώτη γυναίκα του (σε ηλικία 13 ετών): η ιουδαία Ida Roland, που αργότερα θα γίνει φημισμένη ηθοποιός. Περιβάλλοντα και επιρροές, πολύ ιδιαίτερες...
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Απονομή του ευρωπαϊκού βραβείου Coudenhove-Kalergi 2012 στον Πρόεδρο Van Rompuy
 |
| Ο Van Rompuy κατά την βράβευση του |
Στις 16 Νοεμβρίου 2012, απονεμήθηκε στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Herman Van Rompuy το ευρωπαϊκό βραβείο Coudenhove-Kalergi 2012, σε ειδικό συνέδριο στη Βιέννη, για τον εορτασμό τών 90 χρόνων του πανευρωπαϊκού κινήματος. Το βραβείο απονέμεται ανά διετία σε ηγετικές προσωπικότητες, για την εξαίρετη συμβολή τους στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Αποφασιστικός παράγοντας για την απονομή του βραβείου ήταν ο ισορροπημένος τρόπος με τον οποίο ο Πρόεδρος Van Rompuy άσκησε τα καθήκοντά του στη νέα θέση του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, η οποία καθιερώθηκε με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας. Διεκπεραίωσε αυτόν τον ιδιαίτερα ευαίσθητο ηγετικό και συντονιστικό ρόλο με πνεύμα αποφασιστικότητας και συμφιλίωσης, ενώ έμφαση δόθηκε επίσης στην δεξιοτεχνική διαιτησία του επί ευρωπαϊκών υποθέσεων και την αδιάπτωτη δέσμευσή του στις ευρωπαϊκές ηθικές αξίες.
Στον λόγο αποδοχής του, ο κ. Van Rompuy περιέγραψε την ενοποίηση της Ευρώπης ως έργο ειρήνης. Η σημασία της εν λόγω ιδέας, η οποία ήταν επίσης στο επίκεντρο του έργου του Coudenhove-Kalergi, παραμένει το ίδιο επίκαιρη ύστερα από 90 έτη.
Το βραβείο φέρει το όνομα του κόμη Richard Nicolaus von Coudenhove-Kalergi (1894-1972), φιλοσόφου, διπλωμάτη, εκδότη και ιδρυτή του πανευρωπαϊκού κινήματος (1923). Ο Coudenhove-Kalergi υπήρξε πρωτοπόρος της ευρωπαϊκής ενοποίησης και διέδωσε την ιδέα μιας ομοσπονδίας ευρωπαϊκών κρατών στα έργα του.
Από το 2000, μεταξύ των νικητών του βραβείου συγκαταλέγονται η Καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Angela Merkel (2010) και ο Πρόεδρος της Λετονίας Vaira Vike-Freiberga, (2006).
Ποιοί κρύβονται πίσω απο την γενοκτονία των Ευρωπαίων! - Το σχέδιο Kalergi
Ενημέρωση: Παραθέτουμε το απόσπασμα απ' το απαγορευμένο βιβλίο του Kalergi "Praktischer Idealismus" που μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ, ενώ υπάρχουν μεταφρασμένα τα κυριότερα σημεία του σε παλαιότερη ανάρτησή μας. Περαιτέρω ανάλυση στα αγγλικά εδώ.
Κάθε δύο χρόνια το ίδρυμα της Πανευρώπης που ίδρυσε ο Kalergi βραβεύει προσωπικότητες που προωθούν το όραμα αυτό! Τελευταία βραβεύτηκαν ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Herman van Rompuy και η Angela Merkel.
Στον λόγο αποδοχής του, ο κ. Van Rompuy περιέγραψε την ενοποίηση της Ευρώπης ως έργο ειρήνης. Η σημασία της εν λόγω ιδέας, η οποία ήταν επίσης στο επίκεντρο του έργου του Coudenhove-Kalergi, παραμένει το ίδιο επίκαιρη ύστερα από 90 έτη.
Το βραβείο φέρει το όνομα του κόμη Richard Nicolaus von Coudenhove-Kalergi (1894-1972), φιλοσόφου, διπλωμάτη, εκδότη και ιδρυτή του πανευρωπαϊκού κινήματος (1923). Ο Coudenhove-Kalergi υπήρξε πρωτοπόρος της ευρωπαϊκής ενοποίησης και διέδωσε την ιδέα μιας ομοσπονδίας ευρωπαϊκών κρατών στα έργα του.
Από το 2000, μεταξύ των νικητών του βραβείου συγκαταλέγονται η Καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Angela Merkel (2010) και ο Πρόεδρος της Λετονίας Vaira Vike-Freiberga, (2006).
Ποιοί κρύβονται πίσω απο την γενοκτονία των Ευρωπαίων! - Το σχέδιο Kalergi
Ενημέρωση: Παραθέτουμε το απόσπασμα απ' το απαγορευμένο βιβλίο του Kalergi "Praktischer Idealismus" που μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ, ενώ υπάρχουν μεταφρασμένα τα κυριότερα σημεία του σε παλαιότερη ανάρτησή μας. Περαιτέρω ανάλυση στα αγγλικά εδώ.
Κάθε δύο χρόνια το ίδρυμα της Πανευρώπης που ίδρυσε ο Kalergi βραβεύει προσωπικότητες που προωθούν το όραμα αυτό! Τελευταία βραβεύτηκαν ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Herman van Rompuy και η Angela Merkel.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)