Το «ντάρα-βέρι» με την ιθαγένεια στους «βασιλιάδες». Δίνω-παίρνω ιθαγένεια. Μία ακόμη κερκόπορτα…

 Reading Time: 5 minutes

Το «ντάρα-βέρι» με την ιθαγένεια στους «βασιλιάδες». Δίνω-παίρνω ιθαγένεια. Μία ακόμη κερκόπορτα…

Ο θάνατος του Κωνσταντίνου, πρώην βασιλιά της Ελλάδος, από τον οίκο των Γλύξμπουργκ της Δανίας έφερε στην επικαιρότητα το ειδικό καθεστώς της ιθαγένειας που θεωρήθηκε αυτονόητο και συνυφασμένο με τον τίτλο του βασιλιά.

Ουδέποτε αποδόθηκε ρητώς η ιθαγένεια στους αλλογενείς βασιλείς και στα μέλη των οικογενειών τους. Παρά μόνο η υποχρέωση «να πρεσβεύουν το ορθόδοξο ανατολικό δόγμα» όπως ρητά αναφέρεται τις ανακηρύξεις. Αυτό πιθανώς θεωρήθηκε αρκετό για να θεωρούνται Έλληνες και έτσι να ικανοποιούνται οι γεωστρατηγικές βλέψεις των ξένων κέντρων εξουσίας.

Παράλληλα συνεχίστηκε και έγινε αποδεκτή η πρακτική του βυζαντίου να θεωρεί  Έλληνα όποιον ασπαζόταν τον χριστιανισμό και ας ήταν αλλογενής. Και ενώ οι περισσότεροι αυτοκράτορες δεν ήταν Έλληνες, με τον εκχριστιανισμό τους έπαιρναν την δύναμη να ασκούν τα κυριαρχικά και κληρονομικά δικαιώματα του έθνους των Ελλήνων και να ηγεμονεύουν πάνω τους.

 

            Με την Γ΄ εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα ψηφίστηκε σύνταγμα και κυβερνήτης ο Ιωάννης Καποδίστριας. Αυτές οι εξελίξεις δεν ήταν στα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων και ιδιαιτέρως της Αγγλίας. Τελικά τον Ιούλιο του 1827 συμφώνησαν να αναγνωριστεί ανεξαρτησία στο ελληνικό κράτος αλλά με πολίτευμά του την μοναρχία και με βασιλιά ευρωπαίο. Ήθελαν να έχουν τον απόλυτο έλεγχο στο νέο κράτος αλλά και στην ευρύτερη περιοχή μέσω αυτού.

Ακολούθησε η ναυμαχία στο Ναβαρίνο και ο ρωσσοτουρκικός πόλεμος που επέβαλαν τα υπογεγραμμένα.

Ο Καποδίστριας, αναλογιζόμενος των συσχετισμό δυνάμεων  αποδέχτηκε την μοναρχία αλλά επειδή ταυτόχρονα γνώριζε και την σφοδρή επιθυμία των Ευρωπαίων να στήσουν ελληνικό κράτος, όπως επίσης γνώριζε και την μεταξύ τους αντιπαλότητα, άρχισε να διαπραγματεύεται με επιμονή για τα όρια αλλά και για τον δανεισμό του κράτους που είχε αποφασιστεί στην εθνοσυνέλευση και έτσι επήλθε καθυστέρηση στην εύρεση ηγεμόνα.

Με την Δ΄ εθνοσυνέλευση στο Άργος τέθηκαν οι βασικοί πυλώνες ενός καθαρού εθνικού κράτους όπου σε όλους τους τομείς του υπήρχε μόνο ένας ιδιοκτήτης και διαχειριστής. Το ελληνικό Έθνος. Με αμιγώς εθνικά κεφάλαια ιδρύθηκε η χρηματιστική τράπεζα που εξέδιδε το εθνικό νόμισμα φοίνικα. Ήταν η μοναδική τράπεζα στην Ευρώπη που εξ ολοκλήρου ιδιοκτήτης ήταν το Έθνος και που δεν θα δάνειζε με τόκο το κράτος κατά την κοπή χρήματος. Το τραπεζικό δίκτυο στην Ευρώπη ήλεγχαν, όπως και τώρα ελέγχουν παγκοσμίως, οι γνωστές οικογένειες και δεν θα μπορούσαν να ανεχτούν ένα τέτοιο τραπεζικό ίδρυμα ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη.

Υπό τέτοιες συνθήκες δεν μπορούσαν να προχωρήσουν τα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων και η αποδοχή του θρόνου της Ελλάδος από κάποιον «βασιλικό» οίκο κωλυσιεργούσε. Η αντιμετώπιση και η ευθεία προσβολή των αποφάσεων μίας πραγματικής εθνοσυνέλευσης σε διεθνές νομικό και πολιτικό πεδίο είναι αδύνατη. Είναι επίσης απαγορευτική η έξωθεν στρατιωτική επέμβαση καθώς ξεπερνάει τις κόκκινες γραμμές αυτοδιάθεσης και βούλησης ενός έθνους που αποφασίζει για την πολιτεία του και  είναι άμεσα καταδικαστέα από την παγκόσμια κοινότητα.

 Επομένως εκείνες οι αποφάσεις έπρεπε να προσβληθούν ύπουλα και δόλια με εξαγορές και προδοσίες. Πάντα υπάρχουν πρόθυμοι προδότες. Έστω και αν η προδοσία σημαίνει την ίδια την απώλεια κυριαρχίας των συμπατριωτών τους και των ιδίων. Έτσι σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε η δολοφονία του κυβερνήτη για την οποία ακόμα και τώρα δεν φωτίστηκαν πάρα πολλά σκοτεινά σημεία και υπάρχουν ισχυρές αμφιβολίες ως προς τους πραγματικούς δράστες και καθοδηγητές.

Οι αντιστάσεις των αναπληρωτών του κυβερνήτη κάμφθηκαν. Πρόδωσαν το όραμα και τους στόχους του. Ο λαός φτωχός και αναλφάβητος δεν είχε την δύναμη να κατανοήσει και να πάρει μέρος. Πολύ γρήγορα και άμεσα βρέθηκε υποψήφιος μονάρχης.  Όλως τυχαίως ο 16χρονος Όθωνας είχε ταξιδεύσει στο Λονδίνο για «υποθέσεις» της οικογενείας του και συνέπεσε με τις διπλωματικές εργασίες των αξιωματούχων των μεγάλων δυνάμεων για το ελληνικό κράτος και άλλα θέματα. Εκεί είχε μεταβεί και η ελληνική αντιπροσωπεία. Όλα λοιπόν συνέβαλαν «συμπτωματικά» ώστε να γίνει η προσφορά και να γίνει αποδεκτή. Τον  Απρίλιο του 1832 είχαμε «Βασιλέα της Ελλάδος», όπως αναφέρεται στη συμφωνία, και όχι των Ελλήνων. Έχει σημασία η διαφορά και θα γίνει κατανοητή παρακάτω.

Ο νεαρός βασιλιάς, γερμανός και διαμαρτυρόμενος χριστιανός στο δόγμα, διδασκόμενος από μοναχούς, ήρθε να βασιλέψει σε χώρα Ελλήνων ορθοδόξων στο δόγμα. Από τον πρώτο κιόλα καιρό της επίσημης ανακήρυξης στο θρόνο οργανώθηκαν ορκωμοσίες σε όλη την χώρα από την εκκλησία της Ελλάδος και τους δημογέροντες των επαρχιών. Όπως δηλώνει το ΦΕΚ Α 2 που εκδόθηκε το 1833 ο όρκος  ήταν διαταγή με μορφή αναγκαστικού νόμου και με τον οποίο όρκο δηλώνεται «η πίστη και υποταγή στην Αυτού Μεγαλειότητα». Υπήκοοι λοιπόν σε έναν αναμφισβήτητα αλλογενή, από τα έγγραφα και τους νόμους, και όχι πολίτες.

Το  σύνταγμα του 1843 έδωσε την δυνατότητα στα κόμματα να αναβαθμίσουν τον ρόλο τους στην εξουσία του τόπου και μέσω αυτών αυξήθηκε και η επιρροή Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας. Ωστόσο η μεγάλη κερδισμένη ήταν η εκκλησία της Ελλάδος στην οποία αναγνωρίζονταν για πρώτη φορά κυριαρχικά δικαιώματα. Ένα κράτος εν κράτη που ασκεί κυριαρχία εις το όνομα του έθνους. Το μόνο που δεν άλλαξε ήταν η υποτακτική θέση των Ελλήνων.

 

Η αντικατάσταση του Όθωνα από τον γερμανοδανό Γεώργιο δεν άλλαξε για ακόμη μία φορά την θέση των Ελλήνων που συνέχιζαν να είναι πολιτικά υποταγμένοι στον τόπο τους. Στο σύνταγμα όμως του 1864 υπήρχαν αρκετές διαφορές που εκ πρώτης αναγνώσεως δεν ανιχνεύεται η σημασία τους. Έγινε για πρώτη φορά χρήση του τίτλου «Βασιλεύς των Ελλήνων» εφόσον ο νέος βασιλιάς ανακηρύχθηκε από την «εν Αθήναις Β΄ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις» και έδωσε τον θρησκευτικό όρκο στο σύνταγμα και τους νόμους. Άλλωστε μετά από 30 χρόνια οι ξένες δυνάμεις χειραγωγούσαν πλήρως την πολιτική σκηνή ενώ και η εκκλησία της Ελλάδος είχε πλέον την δύναμη να ασκεί τον έλεγχο της σε πλήθος και διοίκηση.

Το 1924, μετά την ασύλληπτη σε μέγεθος, για εμάς στο παρόν, καταστροφή του ελληνισμού της Ιωνίας ο θεσμός της βασιλείας καταργήθηκε. Η βασιλική οικογένεια κηρύχθηκε έκπτωτη και στερήθηκε της ελληνικής ιθαγένειας με νόμο αν και ποτέ δεν την έλαβαν με νόμο.

Το 1935 ο θεσμός της βασιλείας επανήλθε. Και με την «στερημένη» ιθαγένεια τι έγινε; Δεν προβλέφθηκε πουθενά και σε κανένα επίσημο έγγραφο. Θεωρήθηκε στο μυαλό όλων για
ακόμη μία φορά συνυφασμένη του τίτλου. Άλλωστε δεν υπήρχε τότε νομική πρόβλεψη για απόδοση ιθαγένειας σε μή Έλληνες. Και θα πρέπει εδώ να θυμίσουμε ότι κανένας βασιλιάς ή διάδοχος, ή έστω μέλος της οικογενείας, δεν ήρθε σε γάμο με Έλληνα ή Ελληνίδα. Δεν ρέει λοιπόν μέσα τους ούτε σταγόνα ελληνικό αίμα. Πώς γίνεται αυτοί να είναι οι πρώτοι και άριστοι εξ ημών των Ελλήνων;
Το 1974 το δημοψήφισμα κατήργησε την βασιλευόμενη δημοκρατία και ο πρώην βασιλιάς εγκατέλειψε την χώρα. Δεν έγινε καμία αναφορά στο θέμα της ιθαγένειας μέχρι την ψήφιση του νόμου του 1994 που αναφέρει για «λήξη της ισχύος του ιδιαίτερου νομικού καθεστώτος που διείπε την ιθαγένεια τους, πριν τη μεταβολή της μορφής του πολιτεύματος,» και θέτει προϋποθέσεις για την κτήση της ιθαγένειας.
Όλο αυτό το παζάρι, «νταρα-βέρι», δίνω-παίρνω, της ελληνικής ιθαγένειας που σχετίζεται με την περίπτωση της βασιλείας στο νεοελληνικό κράτος αποτελεί μία ντροπή στην ελληνική ιστορία και μέγιστη ύβρη απέναντι στο Έθνος που τα επιτεύγματά του στηρίζουν την ανθρωπότητα.
Αυτή η γελοία διαδικασία «δίνω-παίρνω» είναι η αυτογελοιοποίηση των κυβερνήσεων και των θεσμών τους. Έστησαν επίπλαστα και νομικίστικα μία δήθεν βασιλική διαδοχή πάνω στα κληρονομικά δικαιώματα ενός Έθνους για να ελέγχουν και να διαχειρίζονται τον τεράστιο εθνικό του πλούτο σε όλα τα πεδία του πλανήτη. Ταυτόχρονα να κρατούν τις δυνάμεις του υπό καταστολή μέσω ασφυκτικής επιτήρησης.
Αυτό το ψέμα τελείωσε όπως ήταν φυσικό. Το ψέμα δεν διαρκεί πολύ και συντηρήθηκε όσο ήταν απαραίτητο για να στηρίξει σχέδια και γεγονότα που οδήγησαν στα σημερινά αποτελέσματα. Τα πλαστά και ψεύτικα συνεχίζουν στην χώρα μας με πιο ύπουλο και δόλιο τρόπο ώστε να αποκρύπτονται και να μην διακρίνονται εύκολα οι εγκληματικές επιδιώξεις εναντίον μας.
Και είναι μία από τις κερκόπορτες που άνοιξαν το μονοπάτι για την χιονοστιβάδα ελληνοποιήσεων αλλογενών που εισβάλουν παράνομα στην χώρα κατά χιλιάδες καθημερινά.
Όταν η ιστορία και τα γεγονότα διαβάζονται ορθά είναι πολύτιμα διδάγματα για το παρόν. Για τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε όλοι οι Έλληνες ενωμένοι και τους στόχους που πρέπει να πετύχουμε. Να διακρίνουμε την προδοσία και την εξαφανίζουμε εν τη γενέσει της.
Αποδεικνύεται ότι ενωμένοι δεν ηττηθήκαμε ποτέ και ήμασταν απρόσβλητοι. Ο διχασμός και η προδοσία πάντα μας τσάκιζε και ακόμα και τώρα αυτές είναι οι αιτίες που είμαστε φτωχοί και τσακισμένοι.

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ : Γιώργος Ντουλαπτσής

Ε.ΣΥ. – ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ

ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ & ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

ΠΟΛΗ: ΛΑΡΙΣΑ, ΟΔΟΣ: ΧΡΥΣΟΧΟΟΥ 3-5,
Τ.Κ. 41221, ΕΛΛΑΣ
ΤΗΛ. 2411 103182 EMAIL : kpd.thes.ke@gmail.com

Η στιγμή της νίκης είναι η στιγμή που διατρέχεις τον μεγαλύτερο κίνδυνο - Ηρόδοτος

 

Το 559 π.Χ., ένας νεαρός άντρας, ο Κύρος, συγκέντρωσε έναν τεράστιο στρατό από τις διασκορπισμένες φυλές της Περσίας και βάδισε εναντίον του παππού του Αστυάγη, βασιλιά των Μήδων. Τον νίκησε εύκολα και στέφθηκε βασιλιάς της Μηδίας και της Περσίας και άρχισε να σφυρηλατεί την Περσική Αυτοκρατορία. Οι νίκες γρήγορα διαδέχονταν η μία την άλλη. Ο Κύρος νίκησε τον Κροίσο, ηγεμόνα της Λυδίας και μετά κατέκτησε τα νησιά της Ιωνίας και άλλα μικρότερα βασίλεια. Βάδισε εναντίον της Βαβυλώνας και τη σύντριψε.

Τώρα έγινε γνωστός ως Κύρος ο Μέγας, Βασιλιάς του Κόσμου. Αφού περιήλθαν στα χέρια του τα πλούτη της Βαβυλώνας, ο Κύρος στράφηκε προς την ανατολή, στις ημιβάρβαρες φυλές της Μασαγετίας, ενός τεράστιού βασιλείου στην Κασπία Θάλασσα. Οι Μασαγέτες, οι οποίοι ήταν μια άγρια φυλή πολεμιστών που τούς κυβερνούσε η Βασίλισσα Τομύρη, δεν είχαν τα πλούτη που είχαν οι Βαβυλώνιοι, αλλά ο Κύρος αποφάσισε να τους επιτεθεί όπως και να ήταν πιστεύοντας ότι ήταν υπεράνθρωπος και ακατανίκητος. Οι Μασαγέτες θα υπέκυπταν εύκολα στα στρατεύματά του και η αυτοκρατορία του θα γινόταν απέραντη.

Το 529 π.Χ., ο Κύρος βάδισε προς τον ποταμό Αράξη, που ήταν η πύλη που οδηγούσε στο βασίλειο των Μασαγετών. Αφού στρατοπέδευσε στη δυτική ακτή, έλαβε ένα μήνυμα από τη Βασίλισσα Τομύρη: «Βασιλιά των Μήδων», έγραφε, «σε συμβουλεύω να εγκαταλείψεις τα σχέδιά σου γιατί δεν ξέρεις αν θα σου βγούν σε καλό, στο τέλος. Κυβέρνησε το δικό σου λαό και προσπάθησε να με ανεχτείς να κυβερνώ το δικό μου. Αλλά, φυσικά, θα αρνηθείς τις συμβουλές μου, καθώς το τελευταίο πράγμα που επιθυμείς είναι να ζήσεις ειρηνικά».

Η Τομύρη, επειδή ήταν σίγούρη για τη δύναμη του στρατού της και επειδή επιθυμούσε να καθυστερήσει την αναπόφεύκτη μάχη, προσφέρθηκε να αποσύρει τα στρατεύματά της στη δική της πλευρά του ποταμού και να επιτρέψει στον Κύρο να διασχίσει τα νερά με ασφάλεια και να πολεμήσει το στρατό της στην ανατολική πλευρά, αν το επιθυμούσε. Ο Κύρος συμφώνησε, αλλά αντί να αντιμετωπίσει τον εχθρό ευθέως, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ένα κόλπο. Οι Μασαγέτες δεν ήξεραν από πολυτέλειες.

Αφού ο Κύρος διέσχισε τον ποταμό, στρατοπέδεύσε στην ανατολική πλευρά και ετοίμασε ένα πλουσιοπάροχο γεύμα, με άφθονο κρέας, μεζέδες και δυνατό κρασί. Μετά άφησε το πιο αδύνατο στράτευμα στο στρατόπεδο και απέσυρε τις υπόλοιπες δυνάμεις του στο ποτάμι. ‘Ενα μεγάλο απόσπασμα Μασαγετών επιτέθηκε στο στρατόπεδο και σκότωσε όλους τους Πέρσες στρατιώτες στη διάρκεια μιας άγριας μάχης. Κατόπιν, κάθισαν και έφαγαν όλα τα υπέροχα εδέσματα και ήπιαν το δυνατό κρασί που βρήκαν. Αργότερα, αναπόφεύκτα, κοιμήθηκαν. Ο Περσικός στρατός επέστρεψε στο στρατόπεδο την ίδια νύχτα και αφού σκότωσε πολλούς από τους κοιμισμένούς στρατιώτες, αιχμαλώτισε όσους απόμειναν. Ανάμεσα στους αιχμαλώτούς ήταν ο στρατηγός τους, ένας νεαρός, ο Σπαργαπίσης, γιος της Βασίλισσας Τομύρη.

Όταν η βασίλισσα έμαθε τι είχε συμβεί, έστειλε ένα μήνυμα στον Κύρο στο οποίο τον επέπληττε που χρησιμοποίηοε κόλπο για να νικήσει το στρατό της. «Τώρα άκουσέ με», έγραψε, «και θα σε συμβουλέψω για το δικό σου καλό: δώσε μου το γιο μου και φύγε από τη χώρα μου με τις δυνάμεις σου ανέγγιχτες και ικανοποιήσου που νίκησες το ένα τρίτο της δύναμης των Μασαγετών. Αν αρνηθείς, ορκίζομαι στον ήλιο, τον κύριό μας, ότι θα σου δώσω περισσότερο αίμα να πιεις απ’ ότι μπορείς παρόλη τη λαιμαργία σου».

Ο Κύρος την κορόιδεψε: Δεν θα απελευθέρωνε το γιο της. Θα συνέτριβε τους βαρβάρους. Ο γιος της βασίλισσας, βλέποντας ότι δεν θα απελευθερωθεί, δεν άντεξε την ταπείνωση και αυτοκτόνησε. Τα νέα της αυτοκτονίας του γιου της κατέβαλλαν την Τομύρη. Συγκέντρωσε όλες τις δυνάμεις που μπορούσε απ’ όλο της το βασίλειο και αφού έφερε τους στρατιώτες σε μια κατάσταση εκδικητικής φρενίτιδας επιτέθηκε εναντίον του Κύρου και ακολούθησε μια βίαιη και ανηλεής μάχη.

Τελικά, οι Μασαγέτες επικράτησαν. Μέσα στο θυμό τους αποδεκάτισαν τον Περσικό στρατό και σκότωσαν και τον ίδιο τον Κύρο. Μετά τη μάχη, η Τομύρη και οι στρατιώτες της έψαξαν το πεδίο της μάχης για το πτώμα τον Κύρου. Όταν το βρήκαν, έκοψαν το κεφάλι και το έβαλαν σε έναν ασκό γεμάτο με ανθρώπινο αίμα, ενώ φώναζε: «Παρόλο που σε έχω νικήσει και ζω, με έχεις καταστρέψει παίρνοντάς μου το γιο με προδοσία. Βλέπεις τώρα – εκπλήρωσα την απειλή μου: Χόρτασε αίμα». Μετά το θάνατο του Κύρου, η Περσική Αυτοκρατορία κατέρρευσε γρήγορα. Μια πράξη αλαζονείας ακύρωσε όλα τα σπουδαία έργα του Κύρου.

ΔΥΝΑΜΗ - ROBERT GREENE, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΣΟΠΤΡΟΝ

Από Ηροδότου ιστορίαι, Βιβλίο πρώτο, κεφ 402 – 416, lecturesbureau

Τα αρχαία Ελληνικά βασίλεια της Κίνας

 

Οι Αρχαίοι Έλληνες της Κίνας. Η Ελληνική θεά Αθηνά ζωγραφισμένη από τον Fred Henry Andrews για τον ιστορικό Aurel Stein με βάση μια σφραγίδα που βρέθηκε από τον ίδιο από την Κίνα. Συντελεστές εικόνας: Fred Henry Andrews μέσω του βιβλίου Ancient Khotan του Aurel Stein.

---

Οι περισσότεροι αγνοούν ότι υπήρχαν αρχαία Ελληνικά βασίλεια στην Κίνα και ότι ο Ελληνισμός εξαπλώθηκε μέχρι την Ιαπωνία και την Κορέα μέσω Ινδίας. Γεγονός όμως είναι ότι οι Έλληνες βρίσκονταν πράγματι στην Κίνα και, επιπλέον, ο Ελληνισμός εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον Βουδιστικό κόσμο της Ανατολικής Ασίας. Μάλιστα, το πρώτο ανθρωπόμορφο άγαλμα του Βούδα δημιουργήθηκε από τους Έλληνες.

Ο περίφημος Δρόμος του Μεταξιού που συνέδεε την Ευρώπη με την Κίνα άνοιξε στην πραγματικότητα εξαιτίας ενός πολέμου μεταξύ Ελλήνων της Αλεξάνδρειας Εσχάτη. Η Αλεξάνδρεια Εσχάτη, που σημαίνει «Αλεξάνδρεια η πιο μακρινή», βρίσκεται στην κοιλάδα Fergana στο σημερινό Τατζικιστάν και ιδρύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο ως τη βορειότερη βάση του στην Κεντρική Ασία. Κατά τη διάρκεια της κινεζικής δυναστείας των Χαν, ήταν γνωστή ως «Η μάχη για τα ουράνια άλογα».

Με την πτώση του τελευταίου κλασικού Ελληνικού βασιλείου στον κόσμο, που βρισκόταν στην Ινδία, η δύναμη των Ελλήνων στην Ασία αποδεκατίστηκε. Ωστόσο, ο πολιτισμός, η τέχνη και η φιλοσοφία που μοιράζονταν με τους Ασιάτες εξακολουθούν να υπάρχουν. Ο Βουδισμός Μαχαγιάνα έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τους Έλληνες και έχει βρει πολλούς υποστηρικτές σε πολλά έθνη της Ασίας.

Έλληνες ήταν παντού

Νομίσματα Ανατολικού Χαν με Ελληνικά γράμματα, που ανασκάφηκαν στο Shaanxi της Κίνας. 1ος-2ος αιώνας Κ.Χ. Εικόνα: u/SXZ728/ Reddit

---

Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι ένα νέο φαινόμενο στο οποίο άνθρωποι και υλικά διέσχισαν πολλές περιοχές του πλανήτη για να συνδέσουν πολιτισμούς. Μάλλον, η παγκοσμιοποίηση που βλέπουμε σήμερα είναι, ας πούμε, η παγκοσμιοποίηση 4.0. Υπήρχαν, αποδεικνύεται, τρία κύματα παγκοσμιοποίησης πριν από αυτό το σημερινό.

Τα προηγούμενα κύματα ανάπτυξης του διεθνούς εμπορίου ξεκίνησαν με τους Δρόμους του Μεταξιού τον 1ο αιώνα π.Χ. και διήρκεσαν έως τον 5ο αιώνα μ.Χ. Τον 13ο έως τον 14ο αιώνα μ.Χ., υπήρξε ένα ακόμη κύμα παγκόσμιου εμπορίου. Μετά ήρθαν οι Διαδρομές Μπαχαρικών μεταξύ 7ου και 15ου αιώνα. Η Εποχή της Ανακάλυψης ακολούθησε τον 15ο έως τον 18ο αιώνα.

Το πρώτο κύμα παγκοσμιοποίησης, που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα, διήρκεσε μέχρι το 1914 μέχρι περίπου την αρχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και, όταν έπεσε το Σιδηρούν Παραπέτασμα το 1989, η παγκοσμιοποίηση έγινε ένα πραγματικά διεθνές φαινόμενο.

Ένα νέο τεχνολογικό κύμα από την Τρίτη Βιομηχανική Επανάσταση δημιούργησε το διαδίκτυο, συνδέοντας ανθρώπους σε όλο τον κόσμο με έναν ακόμη πιο άμεσο τρόπο. Τώρα, βρισκόμαστε στη μέση αυτού που ονομάζεται Παγκοσμιοποίηση 4.0.

Αυτό περιλαμβάνει την ψηφιακή οικονομία που βρισκόταν στα σπάργανα κατά το τρίτο κύμα, αλλά τώρα γίνεται μια δύναμη που πρέπει να υπολογίσουμε.

Οι Έλληνες, ας πούμε, ήταν οι ενεργοί θιασώτες της σύνδεσης διαφορετικών πολιτισμών. Λειτουργούσαν ως ζωντανές γέφυρες μεταξύ τους. Επιπλέον, με τις κατακτήσεις τους και τις ιεραποστολικές δραστηριότητες των Ελλήνων Βουδιστών μοναχών, γνωστών αλλιώς ως Yavana Shramanas, διέδωσαν τον Ελληνισμό στον γνωστό κόσμο μέχρι την Ιαπωνία.

Σύμφωνα με την Inoue Shoichi του Διεθνούς Ερευνητικού Κέντρου Ιαπωνικών Σπουδών στο Κιότο της Ιαπωνίας, λέγεται συχνά ότι ο Höryüji (Ο Hōryū-ji είναι ένας βουδιστικός ναός που κάποτε ήταν ένας από τους ισχυρούς Επτά Μεγάλους Ναούς) στην Ιαπωνία επηρεάστηκε επίσης από την αρχαία Ελληνική αρχιτεκτονική.

Πώς θα μπορούσε να μεταφερθεί ο Ελληνισμός σε έναν βουδιστικό ναό στην Άπω Ανατολή; Αναμφίβολα, για ένα άτομο που το ακούει αυτό για πρώτη φορά, αυτό θα φαινόταν κάπως αμφίβολο. Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι ο Höryuji θεωρείται πολύ Ελληνικός, γράφει ο Inoue Shoichi.

Η Ελληνική Τέχνη παραμένει στην Κίνα

Σύμφωνα με τους συγγραφφείς του βιβλίου The Crossroads of Asia: Transformation in Image and Symbol in the Art of Ancient Afghanistan and Pakistan, μερικά από τα παλαιότερα γνωστά βουδιστικά τεχνουργήματα που βρέθηκαν στην Κίνα είναι μικρά αγάλματα που χρονολογούνται γύρω στο 200 μ.Χ., σε τυπικό ελληνοβακτριανικό (Gandharan) στυλ.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Vinay Kumar του πανεπιστειμίου Benaras Hindu στην Ινδία, ορισμένα αγάλματα του Βόρειου Wei (Κινεζική δυναστεία) μπορεί να θυμίζουν αρκετά τον Ελληνοβακτριανό όρθιο Βούδα, αν και σε λίγο πιο συμβολικό ύφος.

Τα αγάλματα της Βόρειας δυναστείας Qi (Κινεζική δυναστεία) διατηρούν επίσης το γενικό ελληνοβουδιστικό στυλ, αλλά με λιγότερο ρεαλισμό και πιο έντονα συμβολικά στοιχεία. Μερικά αγάλματα του Ανατολικού Wei εμφανίζουν τον Βούδα με περίτεχνη αναδιπλούμενη ρόμπα Ελληνικού στιλ, που ξεπερνιέται από ιπτάμενες φιγούρες που κρατούν ένα στεφάνι.

Σύμφωνα με τον Στράβωνα, όταν μιλάμε για την Ελληνική αυτοκρατορία σε μέρη της Κίνας και του Νεπάλ, αναγνωρίζεται ότι οι Έλληνες «επέκτειναν την αυτοκρατορία τους ακόμη και μέχρι… [Κίνα] και τη Φρύνη [στο Νεπάλ]».

Η επέκταση της Ελλάδας στην ηπειρωτική Κίνα

Έλληνας στρατιώτης, 3ος ή 2ος αιώνας π.Χ., σήμερα στο Μουσείο Xinjiang στο Urumqi. Συντελεστές εικόνας: Ismoon μέσω Wikipedia Commons.

---

Οι Ελληνο-Βακτριανοί και οι εξελληνισμένοι Σκύθες τους —γνωστοί ως Σάκες— έφτασαν στην Κίνα μέσω της λεκάνης του Ταρίμ και δημιούργησαν αποικίες, ή οικισμούς, στο νότιο τμήμα της κατά μήκος της βόρειας οροσειράς των Ιμαλαΐων.

Οι Έλληνες και τα στρατεύματά τους, που ζούσαν στη Βακτρία, τη Σογδιανή και τη Φεργκάνα στις περιοχές της Κεντρικής Ασίας και της Νότιας Ασίας, έγιναν γνωστοί ως Lixuan, ή Lijian, λαός από τους Κινέζους αμέσως μετά το άνοιγμα του Δρόμου του Μεταξιού προς την Κεντρική Ασία, από τον αυτοκράτορα Han Wudi, ο οποίος βασίλεψε από το 156 έως το 87 π.Χ.

Η «Αλεξάνδρεια» που ήταν πιο κοντά στην Κίνα ήταν η «Αλεξάνδρεια η Πιο Μακρινή» ή Αλεξάνδρεια η Εσχάτη, την οποία ίδρυσε ο Αλέξανδρος το 329 π.Χ. μετά τον γάμο του με τη Ρωξάνη (345–310 π.Χ.), τη Σογδιανή πριγκίπισσα. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική Φεργκάνα στα εδάφη της Σογδιανής, η πραγματική της τοποθεσία είναι το Khujand στο Τατζικιστάν—πρώην Λενιναμπάντ.

Η Κίνα, γνωστή από τους Έλληνες ως «Σέρες» (Σῆρες) και «Σινά» (Σίναι) περιγράφεται από τον Στράβωνα ότι κατακτήθηκε σε ορισμένα μέρη από τους Ελληνοβακτριανούς μαζί με το Νεπάλ (Φρυνή). Η πρώτη επαφή μεταξύ των Κινέζων και των Ελλήνων της Μ. Ασίας έγινε την εποχή του ανεξάρτητου ελληνοβακτριανικού βασιλείου. Αυτή η επαφή έγινε μέσω του Xinjiang, επίσης γνωστό ως Dogu (Ανατολικό) Τουρκεστάν και Γκάνσου.

Ο βόρειος δρόμος του μεταξιού μέσω του Ταρίμ ξεκινά από τη Φεργκάνα και συνδέει την Κεντρική Ασία με την Κίνα μέσω των πόλεων Aksu (Gumo), Kucha (Qiuci) και Turfan (Jushi), που βρίσκονται όλες στην Κίνα. Ο Διοδότης και ο Ευθύδημος, που κυβέρνησαν τη Βακτρία, τη Σογδιανή, τη Φεργκάνα και τη Βόρεια Ινδία την εποχή του αυτοκράτορα Τσιν, μπορεί να έστελναν στρατεύματα στη λεκάνη του Ταρίμ.

Στην επαρχία Γκάνσου στην Κίνα, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια Ελληνιστική χρυσή πλάκα που αντιπροσωπεύει τους δώδεκα θεούς μαζί με τον Διόνυσο (ή τον Αλέξανδρο-Διόνυσο) που κάθεται σε έναν πάνθηρα που περιβάλλεται από σταφύλια με μια βακτριανή επιγραφή στο πίσω μέρος. Αναφέρεται ότι οι Ελληνορωμαίοι αιχμάλωτοι στην Κίνα έχτισαν την πόλη Liqian το 26 π.Χ. μετά την υποταγή του Zhizhi.

Αν εξετάσουμε το δρομολόγιο της κατάκτησης της βορειοδυτικής Ινδίας από τον Δημήτριο, καλύπτοντας περίπου τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα με τον στρατό του, μια εκστρατεία μέχρι το Gansu-Ningxia δεν είναι αδύνατη.

Khotan στην Κίνα: μια ινδοελληνική αποικία

Ναός Rawak στην έρημο Τάκλα Μακάν (κοντά στο Hotan / Khotan). Συντελεστές εικόνας: Daggel μέσω Wikipedia

---

Ο Aurel Stein στο On Ancient Central Asian Tracks γράφει ότι:

…τοπική παράδοση, που καταγράφεται από τον Xuan Zang και επίσης σε παλιά θιβετιανά κείμενα, ότι η επικράτεια του Khotan κατακτήθηκε και αποικίστηκε περίπου δύο αιώνες πριν από την εποχή μας από Ινδούς μετανάστες από την Takshasila, την Τάξιλα των Ελλήνων, στην ακραία βορειοδυτική γωνία του Punjab.

Αυτή η επέκταση του Ελληνικού ρόλου μέχρι το Khotan στην Κίνα θα αντιστοιχούσε στην εποχή της κυριαρχίας του βασιλιά Διόδοτου στην Ινδία και μέσω των πορειών προς Ανατολάς του Ευθύδημου και του Δημητρίου.

Ωστόσο, δεν υπήρχαν μόνο Ινδοί μετανάστες που πήγαν στο Khotan. Ένας μικτός στρατός, αποτελούμενος από ετερόκλητες εθνότητες και μισθοφόρους από την Τάξιλα, μια αρχαία πόλη με ερείπια ενός αρχαίου πανεπιστημίου, έφτασε πιθανώς επίσης στο Khotan. Αυτό ήταν ένα από τα πιο διάσημα πανεπιστήμια του αρχαίου κόσμου. Ήταν ένα μέρος όπου δίδασκε ο Τσανάκυα (Chanakya), ένας αρχαίος Ινδός φιλόσοφος. Ο Τσανάκυα ήταν δάσκαλος του Sandracottus, του πρώτου αυτοκράτορα της ενωμένης Ινδίας.

Στην περιοχή αυτή, ένας Ινδο-Έλληνας βασιλιάς έχτισε πιθανώς τειχισμένες πόλεις χρησιμοποιώντας τη διοικητική και κοινωνική οργάνωση των Ελληνοβακτριανών, όπως υποστηρίζεται στα έγγραφα του Niya-Khotan και όπως μαρτυρούν διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα, συμπεριλαμβανομένων των νομισμάτων Σινο-Kharoshthi.

Σχετικά με τα νομίσματα Σινο-Kharoshthi που βρέθηκαν στο Khotan, ο Enoki ανέφερε ότι είναι «τόσο σε μορφή όσο και σε επιγραφή…κοντά στο βασίλειο της Βακτριανής και δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε την επιρροή των Saka σε αυτά».

Μετά την ίδρυση του ινδοελληνικού βασιλείου του Khotan, άνοιξε ο εμπορικός και πολιτιστικός δρόμος μεταξύ της Κίνας, του Khotan, της βορειοδυτικής Ινδίας και της Βακτρία. Πιθανότατα ξεκίνησε με το εμπόριο μεταξιού με την Ινδία, τη Βακτρία και την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο. Οι Έλληνες άνοιγαν δυνατότητες εμπορίου από τις νέες κατακτήσεις τους στην Κίνα.

Ελληνιστικές αρχαιότητες από την περιοχή

Βρέθηκε στην τοποθεσία Khotan στο Xinjiang της Κίνας. Συλλογή 3ου-4ου αιώνα μ.Χ. του Εθνικού Μουσείου του Τόκιο. Συντελεστές εικόνας: Puchku μέσω Wikipedia

---

Σύμφωνα με τον Λουκά Χριστόπουλο, αρκετές Ελληνιστικές αρχαιότητες έχουν βρεθεί σε αυτήν την περιοχή της πόλης της Κίνας. Αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε νομίσματα του Ερμαίου στην περιοχή Χοτάν. Αυτά μπορεί να υποδηλώνουν μια συνεχή σχέση μεταξύ των ελληνοβακτριανών βασιλιάδων και του βασιλείου των Χοτάν από την εποχή του Ευθύδημου έως τον Ερμαίο.

Στο νεκροταφείο Sampul που βρίσκεται κοντά στο Khotan, ανακαλύφθηκε μια ταπετσαρία που πιθανώς αναπαριστά έναν Ελληνο-Σκύθη βασιλιά. Εμφανίζεται ο βασιλιάς με το δόρυ του και τον κένταυρο Χείρωνα να παίζει τρομπέτα και να φορά, ένα μεγάλο ελληνομακεδονικό καπέλο. Ένα δέρμα λιονταριού τον σκεπάζει.

Επειδή τα δύο σύμβολα του Αχιλλέα (Χείρωνας) και του Ηρακλή (δέρμα λιονταριού της Νεμέας) συνδυάζονται, η ταπετσαρία μπορεί επίσης να είναι μια αναπαράσταση του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αναφερόταν σε αυτούς ως δύο προγόνους του, οι οποίοι συχνά απεικονίζονταν.

Προτομή μποντισάτβα, από την Kucha. Σερινδική τέχνη της Σιντζιάνγκ, 6ος-7ος αιώνας. Ξεραμένη γη και πολυχρωμία. Μουσείο Guimet. Συντελεστές εικόνας: Vasil μέσω Wikipedia

---

Καταγόμενος από τους βασιλείς του Άργους, ο Αλέξανδρος διεκδίκησε προγονικούς δεσμούς με τον Ηρακλή. Θα ανήκε έτσι στην πρώτη γενιά της γενεαλογίας αυτής της οικογένειας. Η προγονική γραμμή ήταν συνδεδεμένη με τον θρυλικό γιο του Ηρακλή, Τέμενο.

Ο Αλέξανδρος πίστευε ότι ήταν συγγενής του Αχιλλέα και μέσω της μητέρας του. Πρέπει να αναφερθεί ότι ο γαλανομάτης βασιλιάς στην ταπισερί Sampul δεν μοιάζει στην πραγματικότητα με τον Αλέξανδρο. Ωστόσο, η συσχέτιση με τον Χείρωνα και τον Ηρακλή θα πρέπει να υποδηλώνει έναν ορισμένο βαθμό εθνοτικής σύνδεσης, αν όχι καταγωγή.

Η ταινία στο κεφάλι του είναι χαρακτηριστικό των Αντιοχιδών, των Ινδο-Έλληνων ή Ελληνοβακτριανών βασιλιάδων. Αναμφίβολα λέει επίσης για μια σύνδεση μεταξύ του βασιλιά Khotan και της ελληνιστικής βασιλικής παράδοσης.

Οι μεταφράσεις των ονομάτων των πρώτων βασιλιάδων του Khotan στα κινέζικα είναι οι εξής: Yulin (25–55 μ.Χ.), Rongwan (50–51 μ.Χ.), Weishi (50–51 μ.Χ.) και Dumo (60 μ.Χ.· δεν στέφθηκε ). Άλλοι βασιλιάδες του Khotan περιλάμβαναν τους Xiumoba (60 μ.Χ.), Guangde (60–86 μ.Χ.) και Fangqian (129–132 μ.Χ.). Ακολούθησαν αργότερα οι Jian (151–152 μ.Χ.), Anguo (125–175 μ.Χ.) και Shanxi (220–226 μ.Χ.).

Ελληνική Πόλη Niya στην Κίνα

Σύμφωνα με μια ειδησεογραφία της Chicago Tribune, «οι αρχαιολόγοι ξέθαψαν μια αρχαία πόλη (Niya στην Κίνα) που μπορεί να κατοικούνταν από άτομα που εγκατέλειψαν τον στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Η εφημερίδα ισχυρίζεται ότι η πόλη μπορεί να είναι η απάντηση στο να λύσουν οι ανθρωπολόγοι το παζλ των ξανθομάλλων, πρασίνιων ασιατών της Κεντρικής Ασίας που συνεχίζουν να κατοικούν στην περιοχή. Αν ναι, αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί εξίσου σημαντικό με την ανακάλυψη της Πομπηίας, της ρωμαϊκής πόλης που θάφτηκε από την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.

Στην πόλη Niya (Jingjue) το 1906, ο Aurel Stein ανακάλυψε μια σειρά από πήλινες σφραγίδες της Παλλάς-Αθηνάς, συμπεριλαμβανομένων των αιγών και του κεραυνού. Υπήρχαν επίσης απεικονίσεις του Έρωτα, του Ηρακλή και πιθανώς μιας διαφορετικής Αθηνάς, της Αθηνάς Αλκιδήμου.

Η Αθηνά Αλκήδημος ήταν η θεά της Πέλλας. Εκπροσωπήθηκε σχεδόν πανομοιότυπα στα νομίσματα τόσο του Μεγάλου Αλεξάνδρου όσο και του Μενάνδρου στην Τάξιλα.

Ο Στάιν επισημαίνει τη στενή ομοιότητα αυτών των κομματιών με την Ελληνιστική τέχνη του πρώτου αιώνα. Η ομοιότητα, ωστόσο, φαίνεται να υποδηλώνει ότι αυτά μπορεί ενδεχομένως να ήταν από παλαιότερη ημερομηνία. Αυτό θα μπορούσε να ισχύει ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε την άμεση σχέση μεταξύ της αναπαράστασης της Αθηνάς Αλκιδήμου και των Ελληνοβακτριανών και Ινδο-Ελλήνων βασιλιάδων.

Βρέθηκε επίσης μια σκαλιστή πολυθρόνα με κάθισμα που παριστάνει όρθια λιοντάρια και υποβραχιόνια που αποτελούνται από τέρατα Ελληνιστικού τύπου. Αρκετά έγγραφα στο Kharoshthi μπορεί να υποδηλώνουν την παρουσία Ελληνο-Σκύθιων βασιλιάδων στην περιοχή στο παρελθόν. Ο Στάιν συνδέει την παρουσία αυτών των εγγράφων με τη μετανάστευση από τα Τάξιλα στα τέλη του τρίτου αιώνα π.Χ.

Σινο-Νιππονέζος-Ελληνισμός

Ο Χερν και η γυναίκα του. Εικόνα: Wikimedia Commons/Δημόσιος Τομέας

---

Ο Σινο-Νιπονέζος-Ελληνισμός, ή Κινεζο-Ιαπωνο-Ελληνισμός, είναι αποτέλεσμα της κρεολοποίησης του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού που προήλθε από τους Αφγανούς, την Κεντρική Ασία και τους Ινδούς Έλληνες στην Κίνα. Μέρος του αποτελούσαν και οι ντόπιοι Κινέζοι που αφομοίωσαν κάποια στοιχεία του Ελληνισμού. Αντανακλούσαν τον πολιτισμό στην τέχνη, τη θρησκεία και τη γλυπτική τους, η οποία αργότερα εξαπλώθηκε στην Κορέα και στο Nippon της Ιαπωνίας.

Λευκάδιος Χερν το 1889. Εικόνα: Wikimedia Commons/Public Domain

---

Το Αρχαίο Ελληνικό Πάνθεον ενέπνευσε τη θρησκευτική τέχνη, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική στην Κίνα, την Κορέα και την Ιαπωνία. Ωστόσο, δεν είναι μόνο οι Αρχαίοι Έλληνες που άφησαν αποτύπωμα στην ιστορία της περιοχής της Άπω Ανατολής του κόσμου. Οι Έλληνες του σύγχρονου κόσμου, ο Έλληνας Λευκάδιος Χερν (γνωστός και ως Koizumi Yakumo), για παράδειγμα, δημιούργησε μια γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης μέσω της δουλειάς του. Ο Λευκάδιος Χερν ήταν θιασώτης τόσο του Ελληνικού όσο και του Ιαπωνικού πολιτισμού.

Στις 26 Σεπτεμβρίου 1904, ο Χερν πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια σε ηλικία πενήντα τεσσάρων ετών. Παραμένει θαμμένος στο νεκροταφείο Zoshigava στην Toshima του Τόκιο.

Μαχαγιάνα Βουδισμός

Ένα άγαλμα του Βούδα που δείχνει τη σαφή επιρροή της αρχαίας Ελλάδας στον Βουδισμό, σε σύγκριση με ένα αρχαίο Ελληνικό άγαλμα. Εικονογράφηση Greek Reporter. (αριστερά) Βούδας Γκαντάρα. Εθνικό Μουσείο του Τόκιο 1ος-2ος αιώνας μ.Χ., δημόσιος τομέας. (δεξιά) Άγαλμα Διονύσου Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Γεώργιος Ε. Κορωναίος / wikimedia commons CC BY-SA 4.0

---

Οι Έλληνες ανέπτυξαν τον Μαχαγιάνα Βουδισμό χρησιμοποιώντας τη φιλοσοφία και την τέχνη τους. Ως αίρεση, ήταν διαφορετικό από τον βουδισμό Theravada, και η Μαχαγιάνα έχει Ελληνική επιρροή. Έτσι, ο λεγόμενος Βουδισμός Hinayana εξελίχθηκε σε δύο διαφορετικές αιρέσεις εντός του Βουδισμού.

Από τον επηρεασμένο από την Ελληνική επιρροή Βουδισμό Μαχαγιάνα προέκυψε ο Βατζραγιάνα Βουδισμός. Αργότερα το υιοθέτησαν και οι Θιβετιανοί, οι Μογγόλοι και οι Ladakhis της Ινδίας. Ο Βουδισμός έγινε η πιο δημοφιλής θρησκεία στην Ανατολική Ασία, παίρνοντας τη θέση του Κομφουκιανισμού, του Ταοϊσμού και του Σιντοϊσμού.

Η απεικόνιση του Βούδα είναι σε ανθρωπόμορφη μορφή που προέρχεται από τους Έλληνες. Οι Ινδοί, οι Κινέζοι, οι Κορεάτες, οι Ιάπωνες, οι Βιρμανοί και οι Ινδο-Κινέζοι συνέχισαν αυτή την παράδοση. Αργότερα επηρέασε επίσης τους Θιβετιανούς, τους Μογγόλους, τους Σρι Λάνκα, τους Ινδονήσιους και τους Σιγκαπούρους μεταξύ πολλών άλλων ομάδων.

Οι αρχαίοι Έλληνες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της Ανατολής και της Δύσης. Η πιθανότητα εύρεσης άνδρα ή γυναίκας αρχαιοελληνικής καταγωγής στη σύγχρονη βορειοδυτική Κίνα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Ωστόσο, υπάρχει πάντα μεγαλύτερη πιθανότητα να βρεθεί ένας άνδρας αρχαιοελληνικής καταγωγής στη Βόρεια Ινδία, η οποία ήταν τελικά το τεράστιο κέντρο ισχύος των Αρχαίων Ελλήνων στην Ασία.

https://arxaia-ellinika.blogspot.com/2022/12/arxaia-ellinika-vasileia-kinas.html

Τι πίστευαν οι στοχαστές της αρχαίας Ελλάδας για την εξωγήινη ζωή

 

Υπήρχαν σχολές σκέψης στην Αρχαία Ελλάδα που έκαναν εικασίες για την εξωγήινη ζωή προσπαθώντας να απαντήσουν στα πολλά ερωτήματα σχετικά με το σύμπαν.

Η αριστοτελική κοσμοθεωρία ενός ενιαίου, πεπερασμένου κόσμου χωρίς εξωγήινους είχε μεγάλη επιρροή στην αρχαία Ελληνική σκέψη.

Ωστόσο, η πιθανότητα ύπαρξης ζωής πέρα από τη Γη είναι αυτή που ξεκίνησε στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ.

Ο Αναξίμανδρος (περ. 610- περ. 546 π.Χ.), ένας φιλόσοφος που έζησε στη Μίλητο, συνέβαλε σε μια βασική ιδέα. Ήταν ο πρώτος που πρότεινε ότι η Γη είναι ένα σώμα που επιπλέει σε ένα άπειρο κενό που συγκρατείται από τίποτα. Αυτή ήταν μια πρωτόγονη άποψη για τη δομή του σύμπαντος μας.

Επιπλέον, έκανε εικασίες για τις απαρχές και την προέλευση της ζωικής ζωής και ισχυρίστηκε ότι οι άνθρωποι προέρχονται από άλλα ζώα που ζούσαν στα νερά.

Σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία του, τα ζώα ξεπήδησαν από τη θάλασσα πριν από πολύ καιρό, γεννήθηκαν παγιδευμένα σε έναν αγκαθωτό φλοιό, αλλά, καθώς μεγάλωναν, ο φλοιός θα στέγνωνε και τα ζώα θα μπορούσαν να τον σπάσουν.

Τέτοιες ιδέες ήταν τόσο μπροστά από την εποχή του Αναξίμανδρου που θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι ήταν αδύνατο για τον άνθρωπο να καταλάβει τόσα πολλά για την προέλευση των ανθρώπων.

Αρχαία Ελλάδα: Εισαγωγή στην ιδέα της εξωγήινης ζωής

Οι πρώτες εικασίες για την εξωγήινη ζωή που έγιναν δημοφιλείς στην αρχαία Ελλάδα ήταν αυτές των Επικούρειων φιλοσόφων.

Ο Δημόκριτος και ο Επίκουρος πίστευαν ότι το σύμπαν ήταν το αποτέλεσμα μιας τυχαίας σύγκρουσης ατόμων και πίστευαν ότι όχι μόνο ήταν πολύ πιθανό να υπήρχαν άλλοι κόσμοι στον κόσμο αλλά και να κατοικούνταν.

Ο μαθητής του Επίκουρου Μητρόδωρος ο Λαμψακηνός θεώρησε ότι η ιδέα του «κόσμου» μας ήταν η μόνη ως απίθανη, παρόμοια με το «αν φύτρωνε ένα μόνο στάχυ σε μια απέραντη πεδιάδα».

Αυτές οι υποθετικές «άλλες γαίες» ήταν μακρινοί πλανήτες πέρα από τον δικό μας.

Ο Αριστοτέλης από την άλλη πίστευε ότι η ύπαρξη άλλων κόσμων ήταν αδύνατη.

Οι οπαδοί του Αριστοτέλη βρήκαν την έννοια των πολλαπλών κόσμων πολύ αφηρημένη. Ήθελαν να παρατηρούν τα πράγματα αντί να τα φαντάζονται απλώς.

Υπάρχουν θεωρίες ότι ο περίφημος Μηχανισμός των Αντικυθήρων, που χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ., δεν θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί από άνθρωπο της εποχής αλλά από ανώτερη νοημοσύνη, πιθανώς από εξωγήινους.

Επιπλέον, τον 5ο αιώνα π.Χ., ο ποιητής Πίνδαρος έγραψε για αγάλματα που ζωντάνεψαν σαν κινούμενα και αναπνέοντα πλάσματα. Σήμερα, θα λέγαμε αυτά τα ρομπότ, αλλά τι πραγματικά ενέπνευσε τον Πίνδαρο να γράψει για αυτά τα αγάλματα;

Πυθαγόρας και Αστραίος

Η ιστορία του Πυθαγόρα και του Αστραίου ξεχωρίζει στην Ελληνική μυθολογία. Λέγεται ότι, μια μέρα, ο Μνήσαρχος, ο πατέρας του φιλοσόφου, βρήκε ένα εγκαταλελειμμένο βρέφος κάτω από ένα δέντρο, να κοιτάζει τον Ήλιο.

Ο Μνήσαρχος ονόμασε το μυστηριώδες παιδί Αστραίο, που κυριολεκτικά σημαίνει «αστεροπαιδί» στα Ελληνικά. Στη συνέχεια έδωσε το παιδί στον Πυθαγόρα για να γίνει υπηρέτης και μαθητευόμενος του.

Κάποιοι είπαν ότι το παιδί στάλθηκε στη Γη από εξωγήινους για να διδάξει στον ιδιοφυή Έλληνα μαθηματικό τις μεγάλες του θεωρίες στα μαθηματικά και την τριγωνομετρία, οι οποίες εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι σήμερα.

Οι Ρωμαίοι ακολούθησαν τους Έλληνες, όπως έκαναν συχνά, επεκτείνοντας την αντίληψη των Ελλήνων για την εξωγήινη ζωή.

Ο Ρωμαίος Επικούρειος ποιητής Λουκρήτιος έγραψε: «Τίποτα στο σύμπαν δεν είναι μοναδικό και μόνο και επομένως σε άλλες περιοχές πρέπει να υπάρχουν άλλες Γαίες που κατοικούνται από διαφορετικές φυλές ανθρώπων και φυλές θηρίων».

«Οι Έλληνες θεοί ήταν εξωγήινα όντα»

Στο βιβλίο του, Odyssey of the Gods: The Alien History of Ancient Greece, ο Ελβετός συγγραφέας Έριχ φον Ντένικεν (Erich Von Daniken) προτείνει ότι οι Έλληνες θεοί ήταν στην πραγματικότητα εξωγήινα όντα που έφτασαν στη Γη πριν από χιλιάδες χρόνια.

Χρησιμοποιώντας αμφίβολα αρχαιολογικά στοιχεία και τα γραπτά των αρχαίων, συμπεριλαμβανομένου του Αριστοτέλη, ο φον Ντένικεν προσπαθεί να αποδείξει ότι οι εξωγήινοι θεοί του Ολύμπου διασταυρώθηκαν με ανθρώπους, έκαναν γενετικά πειράματα και εκτρέφαν μυθικά πλάσματα, όπως οι κένταυροι και οι Κύκλωπες.

Στο βιβλίο, ο Ελβετός συγγραφέας, ο οποίος έγραψε δύο δωδεκάδες βιβλία για εξωγήινα όντα που αναμειγνύονται με ανθρώπους και διαμορφώνουν τον ανθρώπινο πολιτισμό, προτείνει ότι αυτό που ονομάζουμε Ελληνική μυθολογία είναι, στην πραγματικότητα, πραγματική ιστορία.

Ισχυρίζεται ότι η τοποθεσία του Μαντείου των Δελφών ήταν ένας σταθμός ανεφοδιασμού αεροσκαφών και ότι η αναζήτηση του χρυσόμαλλου δέρας από τον Ιάσονα ήταν μια αναζήτηση για ένα απαραίτητο εξάρτημα αεροσκάφους.

Μια άλλη από τις θεωρίες του είναι ότι οι αρχαίες πόλεις της Τροίας και της Ατλαντίδας ήταν μία και η ίδια και καταστράφηκε σε έναν πόλεμο μεταξύ εξωγήινων ή των απογόνων τους.

https://arxaia-ellinika.blogspot.com/2022/11/stoxastes-arxaias-elladas-exogiini-zoi.html