Αιγές: Εντυπωσιακές φωτογραφίες από το αναστηλωμένο ανάκτορο που στέφθηκε βασιλιάς ο Μέγας Αλέξανδρος

 

Αποτυπώνει το όραμα του Φιλίππου για την Ελλάδα και τον κόσμο - Είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από τον Παρθενώνα - Το τιτάνιο έργο της αναστήλωσής του και οι ένδοξες στιγμές στην ιστορική πρωτεύουσα των Μακεδόνων

Μία σειρά εντυπωσιακών φωτογραφιών από το αναστηλωμένο ανάκτορο του Φιλίππου Β’ στις Αιγές έρχονται στο φως της δημοσιότητας λίγο πριν τα εγκαίνια του αρχαιολογικού χώρου από τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.

Μετά από 16 χρόνια εργασιών αναστήλωσης, συντήρησης, στερέωσης, αποκατάστασης, ανασκαφής και τεκμηρίωσης του τεράστιου τεχνικού έργου, το μεγαλύτερο οικοδόμημα που έχει δει η κλασική αρχαιότητα, αυτό που ο καθηγητής Βόλφραμ Χέφνερ (Wolfram Hoepfner) είχε χαρακτηρίσει «Παρθενώνα της Μακεδονίας» και στο οποίο μέσα, χωράει τρεις φορές ο Παρθενώνας, παραπέμπει ξανά στην αρχική του εικόνα.

Δείτε τις εντυπωσιακές φωτογραφίες από το αναστηλωμένο ανάκτορο:

Επίκεντρο του μεγάλου οικοδομικού προγράμματος, με το οποίο ο Φιλίππος Β΄ (359-336 π.Χ.) εκσυγχρόνισε και αναβάθμισε τις Αιγές, τη βασιλική μητρόπολη των Μακεδόνων, είναι το ανάκτορο, το «βασίλειον» των Αιγών –με την αρχαία ονομασία του- με έκταση περ. 15.000 τ.μ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο οικοδόμημα της κλασικής Ελλάδας.

Κτίριο λιτό και λειτουργικό και συγχρόνως μνημειακό και επιβλητικό, το αρχετυπικό οικοδόμημα χαρακτηρίζεται από την πολυτέλεια των υλικών, την εφευρετικότητα και την τελειότητα της εκτέλεσης, τα απροσδόκητα επιτεύγματα της τεχνολογίας και, συγχρόνως, από τη γεωμετρική καθαρότητα της φόρμας που διαμορφώνει ένα σύνολο απαράμιλλης ηρεμίας, κομψότητας και αρμονίας, όπου όλα υποτάσσονται στη γοητεία του μέτρου.

Με το μνημειώδες πρόπυλο, που παραπέμπει σε ιερό, τις εντυπωσιακές διώροφες στοές της πρόσοψης που ανοίγονται στην πόλη και προσκαλούν τους πολίτες να κάνουν χρήση του χώρου τους, το μέγα περιστύλιο, γύρω από το οποίο οργανώνονται οι χώροι των συμποσίων, την θόλο που σύμφωνα με τις επιγραφές ήταν ιερό του Πατρώου Ηρακλή, τη βιβλιοθήκη/αρχείο και το μικρότερο δυτικό περιστύλιο που εξυπηρετούσε βοηθητικές χρήσεις (παλαίστρα κλπ.) το «βασίλειον» καθίδρυμα των Αιγών στέγαζε όλες εκείνες τις δομές που ήταν απαραίτητες για την άσκηση της πολυεπίπεδης δημόσιας εξουσίας.

Με 16 δωρικούς κίονες σε κάθε πλευρά του, το μέγα περιστύλιο των Αιγών, που εικονοποιεί την έννοια του τετραγώνου, είναι το πρώτο του είδους του. Έχοντας έκταση 4.000 τ.μ., χωρούσε τουλάχιστον 8.000 άτομα και μπορούσε να λειτουργήσει ως τόπος συνάθροισης των Μακεδόνων. Ο τόπος συνάθροισης των πολιτών παίρνει εικόνα αυλής και η λέξη «αυλή» γίνεται συνώνυμη με την έννοια της βασιλείας.

Το πιο λαμπρό οικοδόμημα της Μακεδονίας, ανοίγει τις πύλες του στον κόσμο για να θυμίσει κάποιες από τις ένδοξες στιγμές του:

- Την ανέγερσή του στα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα από τον Φίλιππο Β’ με σκοπό να ορίσει την εικόνα του νέου κόσμου… «Εγώ ο ηγεμόνας και ο κόσμος μου συνυπάρχουμε σε αυτό το κτίριο, το ανάκτορο των Αιγών», είχε πει χαρακτηριστικά, δικαιολογώντας την ιδέα που τον οδήγησε στη δημιουργία της πόλης και του ανακτόρου.

- Εκεί οργάνωσε και μεταρρύθμισε το βασίλειο των Μακεδόνων και προετοίμασε το έδαφος γι' αυτό που συνέβη στη συνέχεια με τον γιο του Αλέξανδρο, που δημιούργησε την οικουμένη.

- Εκεί ανακηρύχθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος βασιλιάς το 336 π.Χ., μετά τη δολοφονία του πατέρα του. Οι ίδιες κολώνες που βλέπει σήμερα ο επισκέπτης, είναι αυτές που «άκουσαν» τους Μακεδόνες να χτυπούν θριαμβικά με τα δόρατα τις ασπίδες τους, καθώς φώναζαν ρυθμικά το όνομά του.

- Με αφετηρία το ίδιο σημείο, μόλις δύο χρόνια αργότερα, έγινε το ξεκίνημα της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου για τα βάθη της Ανατολής, όπου μαζί με τους δεκάδες χιλιάδες οπλίτες και ιππείς, κουβάλησαν μαζί τους στην άκρη του κόσμου την εικόνα της κλασικής Ελλάδας, της Μακεδονίας, των Αιγών.

Περιήγηση με drone στο εντυπωσιακό ανάκτορο των Αιγών

Σε βίντεο που δημοσιεύθηκε προ τεσσάρων ετών στον επίσημο λογαριασμό στο Youtube του ΕΣΠΑ στην Ελλάδα, η διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας κυρία Αγγελική Κοτταρίδη μιλούσε για το κτήριο που θεωρείται εφάμιλλης σημαντικότητας με τον Παρθενώνα και των προσπαθειών που γίνονταν για την αναστήλωσή του. «Το ανάκτορο είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από τον Παρθενώνα σε εμβαδόν (περίπου 12.000 τ.μ.) και αποτελεί έργο σπουδαίου αρχιτέκτονα του 4ου αιώνα π.Χ., χωρίς να αποκλείεται να είναι του Πυθέου. Λειτουργούσε ως διοικητικό κέντρο και αποτέλεσε πρότυπο για τα ανάκτορα της Ελληνιστικής επικράτειας», λέει στην κάμερα.

Δείτε βίντεο με την περιήγηση στον χώρο κατά την διάρκεια των αναστηλώσεων:

Το Ανάκτορο «είναι ίσης αξίας με τον Παρθενώνα. Δεν ήταν το σπίτι του βασιλιά, είναι το Μέγαρο Μαξίμου, είναι το κέντρο της διοίκησης, που δεν απευθύνεται στα μέλη της κυβέρνησης μόνο, αλλά σε όλους τους πολίτες των Αιγών. Το περιστύλιο είναι ο τόπος συνάθροισης των πολιτών, χωράει περίπου 4.000 άτομα και οι Αιγές δεν είχαν παραπάνω άνδρες. Συγκεντρώνει όλες τις δραστηριότητες που είχε η πολιτική αγορά. Αυτό είναι το Ανάκτορο των Αιγών και είναι η ιδέα της ‘πεφωτισμένης δεσποτείας’, πώς εφαρμόζεται σε μία νέα τάξη πραγμάτων που ο Φίλιππος και η πεφωτισμένη ομάδα που τον στηρίζει θέλει να ξεκινήσει και να επιβάλλει και το καταφέρνει» υπογραμμίζει η κ. Κοτταρίδη.

«Αυτό το Ανάκτορο όταν θα το έχουμε, θα ξαναγράψουμε την ιστορία της αρχαίας αρχιτεκτονικής. Αυτό το μνημείο μας έχει μάθει πάρα πολλά. Είναι πραγματικά κορυφαίο. Είναι ένα θαύμα τεχνικής και αυτό το διαπιστώνουμε σε όλα τα επίπεδα» συνεχίζει η κ. Κοτταρίδη. «Ο αρχιτέκτονας του μνημείου, τονίζει, εμπνέεται τόσο από τις θεωρίες των Πυθαγορείων όσο και από τις θεωρίες του Πλάτωνα, τα πάντα ανταποκρίνονται στον λόγο της ‘χρυσής τομής’, ενώ στην κάτοψη ενσωματώνει όλη τη θεωρία του Πλάτωνα για την ψυχή του κόσμου», λέει.

«Αυτό είναι μία συγκλονιστική ιστορία. Σημαίνει ότι μιλάμε για ένα εξαιρετικά μορφωμένο κύκλο ανθρώπων, δηλαδή μας βοηθάει να αναθεωρήσουμε τις ιδέες που είχαμε από τα βιβλία του σχολείου και κυρίως από τους λίβελους του Δημοσθένη για τον Φίλιππο και το περιβάλλον του, μας δείχνει τη στενή σχέση της Μακεδονίας με τους πλατωνικούς του βασιλείου και κυρίως μας δείχνει πώς αυτοί σκέφτηκαν και εφάρμοσαν την ιδέα της ‘πεφωτισμένης δεσποτείας’ στην αρχιτεκτονική. Αυτό λοιπόν το κτήριο το έχουμε στην Ελλάδα και ευτυχώς σώθηκε ένα μεγάλο κομμάτι των δαπέδων, σώθηκαν οι τοιχοβάτες σε πολλά σημεία, άρα μπορούμε με ακρίβεια και απόλυτη βεβαιότητα να το αναπαραστήσουμε σε ποσοστό 90 τοις εκατό» αναφέρει.

Περιγράφοντας την πορεία των έργων, η κ. Κοτταρίδη τονίζει ότι αποχωμάτωση για την αποκάλυψη του μνημείου δεν έγινε ποτέ. «Έγινε συστηματικότατη ανασκαφή με κάναβο, λες και σκάβαμε προϊστορικά. Είχαμε, λοιπόν, εκπληκτικά ευρήματα, γιατί πολλά κομμάτια ήταν πεσμένα ή αποτεθειμένα στα μπάζα. Αντίστοιχη δουλειά, με το ‘βελόνι’, έχει η Ακρόπολη, γιατί κι εκεί είχαν να κεντήσουν και να βρουν θραυσματάκια. Όλο αυτό το έργο είναι μια εποποιία» δηλώνει η κ. Κοτταρίδη, σημειώνοντας πως τον επόμενο χρόνο θα κυκλοφορήσει μία ειδική έκδοση που θα παρουσιάζει όλα αυτά τα αρχιτεκτονικά μέλη και τη θέση τους στο χώρο.

«Έχουμε καταγράψει πάνω από 4.000 αρχιτεκτονικά μέλη. Κομμάτια του περιστυλίου, επιστύλια, χαρακτηριστικά στοιχεία του Ανακτόρου. Μαζεύουμε τα θραύσματά του, τα οποία συναρμόζονται στο κομμάτι που θα αναπλαστεί στο μουσείο και μας οδηγούν σε καταπληκτικές νέες ανακαλύψεις, οι οποίες έχουν πραγματικά χέρια, πόδια και κεφάλι και δεν είναι πυροτεχνήματα και ευφυολογήματα ή ιστορίζοντα θεωρήματα με λήψη του ζητουμένου, γιατί ξεκινάμε από τις πέτρες και οι πέτρες είναι ειλικρινείς, δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Έχεις δεδομένα αυστηρά και βαριά» συνεχίζει.

Φωτογραφίες: Eurokinissi

ΠΗΓΗ https://arxaia-ellinika.blogspot.com/2024/01/aiges-anaktoro-megas-alexandros.html

Άγαλμα του Ηρακλή εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια εργασιών στην Ιταλία

 

Εργάτες που επισκεύαζαν σωλήνες της αποχέτευσης σε πάρκο στη Ρώμη εντόπισαν μαρμάρινο άγαλμα του Ηρακλή από τα ρωμαϊκά χρόνια.

Το έργο, που χρονολογείται στα αυτοκρατορικά χρόνια (27 π.Χ. - 476 μ.Χ.) βρέθηκε κοντά στο δεύτερο μίλι της Αππίας Οδού, του δρόμου που συνέδεε τη Ρώμη με το λιμάνι στο Βρινδήσιο, το σημερινό Μπρίντεζι.

Ήταν μεγάλη έκπληξη ο εντοπισμός αυτού του έργου για τους αρχαιολόγους, οι οποίοι δεν δυσκολεύτηκαν να το ταυτίσουν χάρη στο ρόπαλο και τη λεοντή στο κεφάλι.

Το πάρκο Appia Antica ανακοίνωσε στο Facebook ότι η περιοχή «μας επιφύλαξε μια μεγάλη έκπληξη: ένα μαρμάρινο άγαλμα σε φυσικό μέγεθος, το οποίο, λόγω της παρουσίας του ρόπαλου και του λιονταριού που καλύπτει το κεφάλι του, μπορούμε σίγουρα να το αναγνωρίσουμε ως φιγούρα που αναπαριστά τον Ηρακλή».

Η ανακάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια εργασιών επισκευής ορισμένων σωλήνων αποχέτευσης, που είχαν σπάσει. Οι ανασκαφές έφτασαν σε βάθος 20 μέτρων και, όπως συμβαίνει συχνά στη Ρώμη, πραγματοποιήθηκαν με την παρουσία αρχαιολόγων.

Τον περασμένο Νοέμβριο ανακαλύφθηκε σε ένα δίκτυο λουτρών που έχτισαν οι Ετρούσκοι στην Τοσκάνη. Ένας «εξαιρετικός» θησαυρός χάλκινων αγαλμάτων, τα οποία διατηρήθηκαν για χιλιάδες χρόνια από τη λάσπη.

Τα 24 εν μέρει βυθισμένα αγάλματα, τα οποία χρονολογούνται πριν από 2.300 χρόνια και έχουν χαρακτηριστεί ως το σημαντικότερο εύρημα του είδους τους εδώ και 50 χρόνια, περιλαμβάνουν μια κοιμισμένη έφηβη που βρίσκεται δίπλα στη θεά Υγεία, η οποία έχει ένα φίδι τυλιγμένο γύρω από το χέρι της.

Πηγή: Πρώτο Θέμα

Η μεγαλύτερη κλοπή της παγκόσμιας ιστορίας: Η αρπαγή της σορού του Μ. Αλεξάνδρου και το μέρος της ταφής του

 

Αν υπήρχε κάποιος τρόπος να λυθεί αυτό το μυστήριο πλήθος ερευνητών, πάσης φύσεως σε όλο τον κόσμο, θα ένιωθαν να καλύπτεται ένα τεράστιο κενό της ίδιας της ύπαρξής τους.

Το ξαφνικό τέλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και η περιπέτεια της σορού του είναι το μεγαλύτερο αίνιγμα της Ιστορίας, προκαλώντας μια σειρά από θεωρίες και αναπάντητα ερωτήματα για περισσότερα από 2.300 χρόνια.

Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε τον Ιούνιο του 323 π.χ. κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, παραμονές της νέας μεγάλης εκστρατείας του στην Αραβία. Ποτέ, κανένα αξίωμα δεν διεκδικήθηκε με τέτοιο ζήλο και δόλια μέσα από τόσους πολλούς και ισχυρούς, καθώς ο «κατακτητής του κόσμου» άφησε πίσω του μια απέραντη αυτοκρατορία και πολλούς επίδοξους διαδόχους, που οδήγησαν τελικά στον τεμαχισμό της.

Βάσει ιστορικών ενδείξεων, φαίνεται ότι στην κούρσα για τη διαδοχή του το «τρόπαιο» της σορού του μεγάλου βασιλιά εξελίχθηκε σε μέγα ζήτημα κύρους. Όποιος θα την είχε στην κατοχή του, θα αποκτούσε ψυχολογικό πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων, ως ο φυσικός συνεχιστής της αυτοκρατορίας στα «μάτια» του στρατεύματος.

Η σορός του Αλέξανδρου, αφού ταριχεύτηκε, έμεινε σχεδόν δυο ολόκληρα χρόνια σ’ ένα πολυτελές σκήνωμα στην Βαβυλώνα, όπου ήταν τόπος προσκυνήματος για χιλιάδες υπηκόους του. Τότε αποφασίστηκε να επαναπατριστεί στη Μακεδονία, ώστε σύμφωνα με τον Παυσανία, να ταφεί στο παλιό βασιλικό νεκροταφείο στις Αιγές, δηλαδή τη Βεργίνα.

Ως γνωστόν η σορός του δεν βρέθηκε ποτέ. Η επικρατέστερη θεωρία είναι ότι κλάπηκε από τον Πτολεμαίο του Λάγου, κοντά στη Δαμασκό, στην πορεία προς τη Μακεδονία. Αυτό όμως που έχει γίνει γνωστό από αρχαία κείμενα, είναι ότι η πομπή που τη μετέφερε από τη Βαβυλώνα ήταν ένα από τα σπουδαιότερα θεάματα που αντίκρισε ποτέ ο κόσμος.

Σύμφωνα με αυτές τις πηγές, η αρμάμαξα του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν ένα πρωτόγνωρο στον αρχαίο κόσμο «μνημείο» χλιδής και πλούτου, αντάξιο σε επιβλητικότητα της φήμης του μεγαλύτερου στρατηλάτη που γνώρισε ο κόσμος.

Ζωγραφική αναπαράσταση του 19ου αιώνα της νεκροπομπής του Μεγάλου Αλεξάνδρου σύμφωνα με την περιγραφή του Διόδωρου

Ήταν διακοσμημένη με χρυσό και πολύτιμους λίθους και ζύγιζε περισσότερο από 100 τόνους. Για την κατασκευή της χρησιμοποιήθηκαν 250 λίτρα χρυσού. Η στέγη ήταν ιωνικού ρυθμού και στηριζόταν με χρυσούς κίονες, ενώ στις τέσσερις γωνίες της οροφής υπήρχαν 4 αγάλματα της Νίκης Τροπαιοφόρου. Το φέρετρο σφραγίστηκε με χρυσό κάλυμμα και στολίστηκε με χρυσοποίκιλτη πορφυρή σημαία. Δίπλα τοποθετήθηκαν τα όπλα του βασιλιά.

Κάτω από την οροφή της άμαξας υπήρχαν ανάγλυφες προτομές των μυθικών ζώων τραγέλαφων, ενώ οι τροχοί της είχαν στον άξονά τους λεοντοκεφαλές και ανάμεσα στα δόντια τους δόρυ, προς αποθάρρυνση όσων επιχειρούσαν να την πλησιάσουν.

Την άμαξα έσερναν συνολικά 64 ημίονοι (μουλάρια), που ήταν στεφανωμένα με επίχρυσα στεφάνια. Φρουρά της νεκροπομπής ήταν Μακεδόνες στρατιώτες και οι μηλοφόροι, μια επίλεκτη στρατιωτική μονάδα που αποτελούταν από 1.000 Πέρσες.

Υπολογίζεται ότι με σημερινά δεδομένα, η αξία της θα ήταν ανάμεσα σε 5 και 10 δισ. ευρώ

«Η αρμάμαξα ήταν τόσο εντυπωσιακή και μεγαλοπρεπή στη θέα, που τα λόγια δεν μπορούν να την περιγράψουν. Η φήμη της διαδόθηκε τόσο που προσέλκυσε πολλούς θεατές. Από κάθε πόλη που περνούσε όλοι έβγαιναν να την προϋπαντήσουν και μετά να την ξεπροβοδίσουν, χωρίς να μπορούν να χορτάσουν το θέαμα. Στη μεγαλοπρέπειά της συνέτεινε και η συνοδεία από ένα πλήθος οδοποιών και τεχνητών, καθώς και ένα σώμα στρατιωτικών…», αναφέρει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει για την άμαξα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Νεότερη αναπαράσταση της αρμάμαξας

Οι διατυπωμένες θεωρίες των επιστημόνων σχετικά με το σκοπό μιας τόσο δαπανηρής πομπής είναι αρκετές. Μία από αυτές είναι ότι οι διάδοχοι ήθελαν με αυτό το φαραωνικό θέαμα να στείλουν ένα μήνυμα ενότητας προς τους λαούς του βασιλείου, καθώς ο θάνατος του Αλέξανδρου είχε πυροδοτήσει διχόνοια, ίντριγκες και διαμάχες. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι απώτερος στόχος ήταν η αποστολή θησαυρών της Ανατολής στη Μακεδονία και για αυτό το λόγο η «καμουφλαρισμένη» αρμάμαξα συνοδευόταν από πολυάριθμο σώμα στρατού.

Η εκτίμηση του Παυσανία για τη διαδρομή που ακολούθησε η πομπή και το σημείο προορισμού ταφής της σορού δεν είναι η μοναδική, καθώς σύμφωνα με άλλες πηγές ο Αλέξανδρος είχε εκφράσει την επιθυμία να ταφεί στον ναό του Άμμωνος Διός στην όαση της Σίβας.

Αυτό που μοιάζει βέβαιο είναι ότι ο στρατηγός Πτολεμαίος, σατράπης επί μία διετία της Αιγύπτου και ιδρυτής της δυναστείας των Πτολεμαίων, βρήκε τρόπο να κλέψει τη σορό, καθ’ οδόν προς τον προορισμό της. Ο Πτολεμαίος ήταν ένας από τους παιδικούς συντρόφους του Αλεξάνδρου και συμμαθητής του στις διδασκαλίες του Αριστοτέλη, που είχε εξυψωθεί στο βαθμό του στρατάρχη στη νέα αυτοκρατορία.

Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι ο Πτολεμαίος έθαψε πρώτα τη σορό στη Μέμφιδα, την παλιά πρωτεύουσα των Φαραώ. Αργότερα, μετέφερε τη σορό στη νέα πρωτεύουσα του βασιλείου του, την Αλεξάνδρεια, όπου έχτισε και το περίφημο μαυσωλείο.

Υπάρχουν αναφορές σύμφωνα με τις οποίες το λαμπρό μαυσωλείο σώζονταν ακόμη κατά την εποχή του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα, Οκταβιανού Αύγουστου, (29 π.Χ. – 14 μ.Χ.). Από την ύστερη όμως αρχαιότητα (περίπου 3ο μ.Χ. αι.) και μετά έχει εξαφανιστεί από τις ιστορικές γραφές, χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος.

Με βάση τον Παυσανία, ο Πτολεμαίος τήρησε το μακεδονικό νόμο κατά την ταφή του Αλεξάνδρου, δηλαδή αποτέφρωσε τη σορό του. Μετά από λίγο καιρό, σε διάσκεψη με τους διαδόχους, συμφώνησε από κοινού μαζί τους να μεταφερθούν τα οστά του βασιλιά στη Μακεδονία και να θαφτούν στον ήδη ετοιμασμένο τάφο που κατασκευαζόταν τη διετία κατά την οποία η σορός του Αλεξάνδρου ήταν σε «αναμονή» στην Βαβυλώνα.

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν θα έχει «επίσημο» χαρακτήρα, τουλάχιστον έως ότου ανακαλυφθεί το άγιο δισκοπότηρο της αρχαιολογίας. Τα ίχνη της σορού του πιο ένδοξου βασιλιά στα χρονικά χάνονται ουσιαστικά εκεί που ο πρώην πιστός σύντροφός του έστησε καρτέρι για τη μεγαλύτερη κλοπή της παγκόσμιας Ιστορίας.

Πηγή: menshouse

https://ellasoras1966.blogspot.com/2022/11/bomba-20.html

Τι πίστευαν οι στοχαστές της αρχαίας Ελλάδας για την εξωγήινη ζωή

 

Υπήρχαν σχολές σκέψης στην Αρχαία Ελλάδα που έκαναν εικασίες για την εξωγήινη ζωή προσπαθώντας να απαντήσουν στα πολλά ερωτήματα σχετικά με το σύμπαν.

Η αριστοτελική κοσμοθεωρία ενός ενιαίου, πεπερασμένου κόσμου χωρίς εξωγήινους είχε μεγάλη επιρροή στην αρχαία Ελληνική σκέψη.

Ωστόσο, η πιθανότητα ύπαρξης ζωής πέρα από τη Γη είναι αυτή που ξεκίνησε στον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ.

Ο Αναξίμανδρος (περ. 610- περ. 546 π.Χ.), ένας φιλόσοφος που έζησε στη Μίλητο, συνέβαλε σε μια βασική ιδέα. Ήταν ο πρώτος που πρότεινε ότι η Γη είναι ένα σώμα που επιπλέει σε ένα άπειρο κενό που συγκρατείται από τίποτα. Αυτή ήταν μια πρωτόγονη άποψη για τη δομή του σύμπαντος μας.

Επιπλέον, έκανε εικασίες για τις απαρχές και την προέλευση της ζωικής ζωής και ισχυρίστηκε ότι οι άνθρωποι προέρχονται από άλλα ζώα που ζούσαν στα νερά.

Σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία του, τα ζώα ξεπήδησαν από τη θάλασσα πριν από πολύ καιρό, γεννήθηκαν παγιδευμένα σε έναν αγκαθωτό φλοιό, αλλά, καθώς μεγάλωναν, ο φλοιός θα στέγνωνε και τα ζώα θα μπορούσαν να τον σπάσουν.

Τέτοιες ιδέες ήταν τόσο μπροστά από την εποχή του Αναξίμανδρου που θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι ήταν αδύνατο για τον άνθρωπο να καταλάβει τόσα πολλά για την προέλευση των ανθρώπων.

Αρχαία Ελλάδα: Εισαγωγή στην ιδέα της εξωγήινης ζωής

Οι πρώτες εικασίες για την εξωγήινη ζωή που έγιναν δημοφιλείς στην αρχαία Ελλάδα ήταν αυτές των Επικούρειων φιλοσόφων.

Ο Δημόκριτος και ο Επίκουρος πίστευαν ότι το σύμπαν ήταν το αποτέλεσμα μιας τυχαίας σύγκρουσης ατόμων και πίστευαν ότι όχι μόνο ήταν πολύ πιθανό να υπήρχαν άλλοι κόσμοι στον κόσμο αλλά και να κατοικούνταν.

Ο μαθητής του Επίκουρου Μητρόδωρος ο Λαμψακηνός θεώρησε ότι η ιδέα του «κόσμου» μας ήταν η μόνη ως απίθανη, παρόμοια με το «αν φύτρωνε ένα μόνο στάχυ σε μια απέραντη πεδιάδα».

Αυτές οι υποθετικές «άλλες γαίες» ήταν μακρινοί πλανήτες πέρα από τον δικό μας.

Ο Αριστοτέλης από την άλλη πίστευε ότι η ύπαρξη άλλων κόσμων ήταν αδύνατη.

Οι οπαδοί του Αριστοτέλη βρήκαν την έννοια των πολλαπλών κόσμων πολύ αφηρημένη. Ήθελαν να παρατηρούν τα πράγματα αντί να τα φαντάζονται απλώς.

Υπάρχουν θεωρίες ότι ο περίφημος Μηχανισμός των Αντικυθήρων, που χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ., δεν θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί από άνθρωπο της εποχής αλλά από ανώτερη νοημοσύνη, πιθανώς από εξωγήινους.

Επιπλέον, τον 5ο αιώνα π.Χ., ο ποιητής Πίνδαρος έγραψε για αγάλματα που ζωντάνεψαν σαν κινούμενα και αναπνέοντα πλάσματα. Σήμερα, θα λέγαμε αυτά τα ρομπότ, αλλά τι πραγματικά ενέπνευσε τον Πίνδαρο να γράψει για αυτά τα αγάλματα;

Πυθαγόρας και Αστραίος

Η ιστορία του Πυθαγόρα και του Αστραίου ξεχωρίζει στην Ελληνική μυθολογία. Λέγεται ότι, μια μέρα, ο Μνήσαρχος, ο πατέρας του φιλοσόφου, βρήκε ένα εγκαταλελειμμένο βρέφος κάτω από ένα δέντρο, να κοιτάζει τον Ήλιο.

Ο Μνήσαρχος ονόμασε το μυστηριώδες παιδί Αστραίο, που κυριολεκτικά σημαίνει «αστεροπαιδί» στα Ελληνικά. Στη συνέχεια έδωσε το παιδί στον Πυθαγόρα για να γίνει υπηρέτης και μαθητευόμενος του.

Κάποιοι είπαν ότι το παιδί στάλθηκε στη Γη από εξωγήινους για να διδάξει στον ιδιοφυή Έλληνα μαθηματικό τις μεγάλες του θεωρίες στα μαθηματικά και την τριγωνομετρία, οι οποίες εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι σήμερα.

Οι Ρωμαίοι ακολούθησαν τους Έλληνες, όπως έκαναν συχνά, επεκτείνοντας την αντίληψη των Ελλήνων για την εξωγήινη ζωή.

Ο Ρωμαίος Επικούρειος ποιητής Λουκρήτιος έγραψε: «Τίποτα στο σύμπαν δεν είναι μοναδικό και μόνο και επομένως σε άλλες περιοχές πρέπει να υπάρχουν άλλες Γαίες που κατοικούνται από διαφορετικές φυλές ανθρώπων και φυλές θηρίων».

«Οι Έλληνες θεοί ήταν εξωγήινα όντα»

Στο βιβλίο του, Odyssey of the Gods: The Alien History of Ancient Greece, ο Ελβετός συγγραφέας Έριχ φον Ντένικεν (Erich Von Daniken) προτείνει ότι οι Έλληνες θεοί ήταν στην πραγματικότητα εξωγήινα όντα που έφτασαν στη Γη πριν από χιλιάδες χρόνια.

Χρησιμοποιώντας αμφίβολα αρχαιολογικά στοιχεία και τα γραπτά των αρχαίων, συμπεριλαμβανομένου του Αριστοτέλη, ο φον Ντένικεν προσπαθεί να αποδείξει ότι οι εξωγήινοι θεοί του Ολύμπου διασταυρώθηκαν με ανθρώπους, έκαναν γενετικά πειράματα και εκτρέφαν μυθικά πλάσματα, όπως οι κένταυροι και οι Κύκλωπες.

Στο βιβλίο, ο Ελβετός συγγραφέας, ο οποίος έγραψε δύο δωδεκάδες βιβλία για εξωγήινα όντα που αναμειγνύονται με ανθρώπους και διαμορφώνουν τον ανθρώπινο πολιτισμό, προτείνει ότι αυτό που ονομάζουμε Ελληνική μυθολογία είναι, στην πραγματικότητα, πραγματική ιστορία.

Ισχυρίζεται ότι η τοποθεσία του Μαντείου των Δελφών ήταν ένας σταθμός ανεφοδιασμού αεροσκαφών και ότι η αναζήτηση του χρυσόμαλλου δέρας από τον Ιάσονα ήταν μια αναζήτηση για ένα απαραίτητο εξάρτημα αεροσκάφους.

Μια άλλη από τις θεωρίες του είναι ότι οι αρχαίες πόλεις της Τροίας και της Ατλαντίδας ήταν μία και η ίδια και καταστράφηκε σε έναν πόλεμο μεταξύ εξωγήινων ή των απογόνων τους.

https://arxaia-ellinika.blogspot.com/2022/11/stoxastes-arxaias-elladas-exogiini-zoi.html